Chapter Title : മീനാക്ഷിയുടെ ജീവിതം 2 [ലിങ്കൺ]

നിന്ന് ഒരു വാക്കും പുറത്തുവന്നില്ല.

രാജീവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

“മീനു…”

അതായിരുന്നു അവൻ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്ക്.

അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.

“നീ ശ്രദ്ധിക്കണം…”

എന്നാണ് അവൾക്ക് പറയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

രാജീവൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

വാതിൽ തുറന്നു.

പുറത്തേക്ക് പോയി.

വാതിൽ അടഞ്ഞു.

ക്ലിക്ക്.

ആ ചെറിയ ശബ്ദം മീനാക്ഷിയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു വാതിൽ അടഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

ഇപ്പോൾ ആ ഫ്ലാറ്റിൽ അവളും സൽമാനും മാത്രം.

രാജീവൻ പോയതോടെ മീനാക്ഷിയുടെ ഭയം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.

അപരിചിതമായ വീട്.

അപരിചിതമായ ജീവിതം.

അരികിൽ തന്നെക്കാൾ ഏഴ് വയസ്സ് ഇളയ ഒരാൾ.

ഇന്നലെവരെ തന്റെ ജീവിതവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഒരാൾ.

ഇന്ന്…

തന്റെ ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാൾ.

അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.

അത് ശ്രദ്ധിച്ച സൽമാൻ അല്പനേരം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു.

ശേഷം വളരെ സാധാരണ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുകയാണ്.”

മീനാക്ഷി അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“രാത്രിയേ വരൂ.”

അവൾക്ക് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

“ഫ്രിഡ്ജിൽ കുറച്ച് സാധനങ്ങളുണ്ട്. അടുക്കളയിൽ വേണ്ടതെല്ലാം ഉണ്ട്. നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ നോക്കിക്കോളൂ.”

അവൻ പോകാനൊരുങ്ങി.

പിന്നെ അലമാരയിൽ നിന്ന് ഒരു കവറെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

അതിൽ ഒരു മനോഹരമായ കസവുസാരി.

അരികിൽ ചെറിയൊരു പാക്കറ്റിൽ മുല്ലപ്പൂ.

“രാത്രി ഞാൻ വരുമ്പോൾ ഒരുങ്ങിയിരിക്കണം,” സൽമാൻ പറഞ്ഞു.

മീനാക്ഷിയുടെ മുഖം വീണ്ടും വിളറി.

അവളുടെ മനസ്സിൽ അനേകം ചിന്തകൾ.

‘ഇന്ന് രാത്രി എന്തായിരിക്കും?’

‘അവൻ എന്താണ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്?’

‘എനിക്ക് ഈ ജീവിതം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ?’

അവളുടെ മുഖത്തെ ആശങ്ക സൽമാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

പക്ഷേ അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

വാതിൽ തുറന്നു.

“ഞാൻ പോകുന്നു.”

എന്ന് പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

വാതിൽ വീണ്ടും അടഞ്ഞു.

ഇത്തവണ ആ നിശ്ശബ്ദത