മീഞ്ചന്തയിലെ പുത്രിയും പിതാവും

Meenchanthayile Puthriyum Pithavum | Author : JM&AR

തിരുവനന്തപുരത്ത് പോവാനുള്ളത് കൊണ്ട് ഉപ്പ തലേ ദിവസം ഷോപ്പിൽ പോയിരുന്നില്ല. അതിരാവിലെ ഏഴുന്നേറ്റ് യാത്രക്കാവശ്യമായതെല്ലാം ഒരുക്കി വെക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്ന ഉപ്പ മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിൻ്റെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. ഷഹാന എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയിരുന്നു. കൊതുക് കടിച്ചപ്പോൾ ഉറക്കം മുറിഞ്ഞ് ചിണുങ്ങി കരഞ്ഞ് ഉണരാൻ തുടങ്ങിയ കുഞ്ഞിനെ ഉപ്പ എടുത്ത്  തൊട്ടിലിൽ കിടത്തി ആട്ടി വീണ്ടും ഉറക്കി.

നേരം പുലർന്ന് വരുന്നു. ദൂരെ തിരുവച്ചിറയിലെ ശ്രീകൃഷ്ണ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള സുപ്രഭാത ഗീതങ്ങൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ മുഴങ്ങി കേൾക്കുന്നുണ്ട്. പ്രഭാത നടത്തത്തിന് ഇറങ്ങിയവരുടെ ബാഹുല്യം കൊണ്ട് പിന്നിലെ റെയിൽ പാളത്തിനോട് ചേർന്നുള്ള നിരത്ത് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആ തിരക്കിനിടയിലൂടെ രാത്രിയിൽ മീൻ പിടിച്ച് പുലർച്ചെ തിരികെ എത്തിയ തൊഴിലാളികൾ ഹാർബറിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്നുണ്ട്. കാക്കകൾ കൂട്ടമായി വന്ന് കലപില ശബ്ദം കൂട്ടി തലേ ദിവസത്തെ ഭക്ഷണത്തിൻ്റെ അവശിഷ്ടം തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി കളഞ്ഞത് കൊത്തി തിന്നുന്നു.  എന്നും തിന്നാൻ കൊടുക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഇണങ്ങിയ ഒരു പൂച്ച ഷഹാന അടുക്കള വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ തന്നെ എവിടെ നിന്നോ പാഞ്ഞെത്തി വാതിൽപ്പടിയിൽ ഇരുന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി.

" ങ്യാവൂ ങ്യാവൂന്ന് കണ്ടൻ കരച്ചില് കരയണ കേട്ടാല് തോന്നും പൂച്ചക്ക് എന്തോ പറ്റീന്ന്. വെറുതെ തൊള്ള കീറണ്ട.. ഇപ്പോ എടുത്ത് തരാം"

ഷഹാന പൂച്ചയുടെ തലയിൽ തലോടി വാലിനു മുകളിൽ പുറത്ത് ചൊറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. പൂച്ച എഴുന്നേറ്റ് അവളെ മുട്ടിയുരുമ്മി കാലിൻ്റെ ഇടയിൽ കൂടി നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

" ഓൻ്റെ ഒരു താലോലം…അല്ലേ തന്നെ വയ്യ.. ഇഞ്ഞിപ്പോ ഇയ്യും കൂടി ഇന്നെ വീഴ്ത്താനാ?"

" മ്യാവൂ.. മ്യാവൂ.. "

പൂച്ച അതിൻ്റെ പതിവ് സ്ഥലത്ത് പോയി ഇരുന്ന് ഷഹാനയെ നോക്കി സൗമ്യമായ സ്വരത്തിൽ കരഞ്ഞു.

" മ്യാവൂ. ഇപ്പോ എടുത്ത് തരാട്ടോ"

ഷഹാന വെള്ളത്തിലിട്ടു വെച്ച തലേന്നത്തെ ചോറ് ഒരു പിടിയെടുത്ത് ഒരു കഷ്ണം മീനും ഉടച്ച് ചേർത്ത് പൂച്ചയുടെ പാത്രത്തിൽ കൊണ്ട് പോയി ഇട്ട് കൊടുത്തു.