Chapter Title : മേഴ്‌സി ടീച്ചറും ഞാനും തമ്മിൽ [നാൻസി കുര്യൻ]

വയസാം കാലത്ത് എന്തോ സുന്ദരിയാ. പിന്നെ കല്യാണത്തിന് പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് പോയെന്നെ ഒള്ളൂ." ഞാൻ : "വയസായെന്നോ ആർക്കാ... ടീച്ചറിനെ കണ്ടാൽ ഒരു നാൽപത്തഞ്ച് വയസ് അതിൽ കൂടുതൽ പറയില്ല". (എത്ര പ്രായം ആയാലും തനിക്ക് പ്രായം പറയില്ല അല്ലെങ്കിൽ സുന്ദരിയാണ് എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ഉൾപുളകം കൊള്ളുക എന്നത് ഏതൊരു പെണ്ണിന്റെയും അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തിൽ ഒന്നാണ് എന്ന് അറിയാവുന്ന ഞാൻ അതൊക്കെ പതിയെ ഇറക്കി). ഓ... എന്ന് വെറുതെ മൂളിയ ടീച്ചറിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം എന്തെന്ന് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ : " അച്ചായൻ ഇപ്പൊ നാട്ടിൽ വന്നാൽ ആളെ തിരിച്ചറിയില്ല നോക്കിക്കോ." ടീച്ചർ : " മ്മ് അച്ചായാനി പ്പോ നാട്ടിൽ വന്നിട്ടെന്തിനാ." ഞാൻ : "അച്ചായൻ വരത്തില്ലേ ഇപ്പോഴെങ്ങും " ടീച്ചർ : "അവിടെ അങ്ങേര് സുഖിച്ചു ജീവിക്കുമമ്പോ ഇങ്ങോട്ട് എന്തിനാ വരുന്നേ". ഞാൻ : " അതെന്താ ടീച്ചറെ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെ " സംസാരത്തിനിടയിൽ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയത് പോലെ ടീച്ചർ മിണ്ടാതെ വെളിയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഡ്രൈവ് ചൈയ്യുന്നതിനിടയിൽ ഞാൻ നോക്കിയെങ്കിലും. ആ മുഖത്തെ ഭാവം എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല. പിന്നെ കുറെ സമയം ടീച്ചർ മിണ്ടാതെ വെളിയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ടീച്ചറിനെ വിളിച്ചു. ടീച്ചർ മിണ്ടിയില്ല. മുഖം ഒക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത് പോലെയെനിക്ക് തോന്നിയത് കൊണ്ട് റോഡ് സൈഡിൽ മരങ്ങളുടെ തണലിലേക്ക് ഞാൻ വണ്ടിയൊതുക്കി. ഞാൻ : "ടീച്ചറെ എന്തുപറ്റി. ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞു എന്നെ ഒള്ളൂ. സോറി" എന്താണ് സംഭവം എന്ന് മനസിലാകാഞ്ഞത് കൊണ്ട് എനിക്കും ഉള്ളിൽ ഒരു വിഷമമായി. ടീച്ചർ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ടീച്ചർ : "ഒന്നൂല്ലേടാ വെറുതെ. അച്ചായന് അങ്ങനെ എന്നെക്കുറിച്ചു വലിയ ചിന്തയൊന്നും ഇല്ലെടാ. അവിടെ ആളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെയും. " അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മുഖം വല്ലാതെയായി. എനിക്കും വിഷമം തോന്നി. ഞാൻ : " അയ്യേ ഈ ടീച്ചർ ഇത്രേ ഉള്ളോ. അച്ചായൻ അവിടെ അടിച്ചു പൊളിക്കുമ്പോൾ ടീച്ചർ ഇവിടെ ഇഷ്ടത്തിനനുസരിച്ചു ജീവിച്ചാൽ പോരെ പ്രശ്നം തീർന്നില്ലേ."