Chapter Title : മിനി ആന്റി 14 [Arun]

എല്ലാം മാരകം.

അരുൺ : ഞാൻ കാരണം ആന്റി കരയണ്ട ഞാൻ പോകുവാ....

ആന്റിയും അരുണും കരഞ്ഞു.

അരുൺ അവിടെ നിന്നു കണ്ണുകൾ തുടച്ചു ഇറങ്ങി.

ആന്റി അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. ആന്റി കരഞ്ഞു പോയി ആന്റിക് ജീവൻ വിട്ടു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.

ആന്റി പെട്ടന് അടുക്കളയുടെ പുറത്തേക് ഇറങ്ങി അവന്റെ പുറകെ പോയി.

അരുൺ അവന്റെ വീട്ടിലെക് ഉള്ള വഴിയുടെ മുന്നിലേക്കു എത്തി.

ആന്റി : അരുണേ...

ആന്റി കിതച്ചു കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു അവനെ വിളിച്ചു.

അരുൺ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അരുൺ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു സന്തോഷത്തോടെ തിരിഞ്ഞു.

അരുൺ : എന്താ ആന്റി.

ആന്റി അവന്റെ വീട്ടിലെക് നോക്കി അകത്തു ആളുകളുടെ ശബ്ദം കേൾകാം. ആന്റിക്കും അവനും അത്‌ മനസിലായി.

ആന്റി : ഒന്നു വന്നെടാ...

ആന്റിയുടെ പുറകെ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ പോയി.

ആന്റി അടുക്കളയിലേക്ക് കേറി അവനും കേറി ഡോർ അടച്ചു.

ആന്റി കരഞ്ഞു അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.

ആന്റി : പോകലെട അരുണേ എനിക്ക് നിന്നെ വിടാൻ തോനുന്നില്ല.

അരുണും കരഞ്ഞു.

അരുൺ : ആന്റിയെ വിട്ടു ഞാൻ എവിടേക്കും പോകില്ല.

ആന്റി : എടാ എനിക്ക് നിന്നെ അടുത്ത കാണണം പക്ഷെ പഴയ പോലെ പറ്റില്ലടാ നീ ആന്റിയെ മനസിലാകു. പ്ലീസ് ഞാൻ കാല് പിടികം.

അരുൺ : ആന്റി എന്റെ വേദന ആന്റി കാണുന്നില്ല ആന്റി നഷ്ട്ടപെട്ട ശേഷം ഞാൻ സമാധാനം ആയിട്ട് അല്ല ജീവിക്കുന്നെ എനിക്ക് ആന്റിയെ വേണം.

ആന്റി : നടക്കില്ലടാ അരുണേ അത്‌.

നിസഹായ അവസ്ഥയോടെ ആന്റി പറഞ്ഞു.

അരുൺ : ആന്റി എനിക്ക് വേറെ വഴി ഇല്ല ഞാൻ പോകുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്. പക്ഷെ ഞാൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഇന്ന് രാത്രി ഒരിക്കൽ കുടി എനിക്ക് ആന്റിയെ ഒന്ന് കാണണം.

ആന്റി : അത്‌ വേണ്ടടാ അരുണേ....

അരുൺ : കളിക്കാൻ ഒന്നുമല്ല പഴയ പോലെ ആന്റി ആയിട്ട് ഒന്നു ഇരിക്കാൻ. ആന്റിയുടെ കൂടെ സമയം ചിലവഴിക്കാൻ അവസാനം ആയി. അത്‌ പോലും