Chapter Title : മിനിമോളുടെ ഒലിച്ച കന്തിന്റെ തേൻ നുകർന്ന കുഞ്ഞേട്ടൻ 3 [Kambi Mahan]

മനസിലാവുന്നതിനു മുന്നേ

ജമാലിക്ക  അവരെ ആ വിശാലമായ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി..,

“അങ്ങനെ തമ്പുരാട്ടി  മരിക്കുക ആണേൽ അത് എന്റെ ഈ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു മാത്രമായിരിക്കും.!”

പുള്ളി പിന്നെയും അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു

എന്നെ  വിടൂ ഇക്ക…………..

ആരേലും കണ്ടാലോ…………

എന്നോട് ഇഷ്ടല്ലേ  തമ്പ്രാട്ടി……….

എനിയ്ക്ക്  ആരോടും വെറുപ്പില്ല……………

അവർ പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെനിന്നു ഓടിമാറുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു,

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ നിഴലുളകളുടെ കളികളിൽ ജമാലിക്കയും  മറഞ്ഞു.!

പക്ഷെ എന്റെ ഉള്ളിലെ അവരോടു തോന്നിയ

ആ ചെറിയ ഇഷ്ടങ്ങൾ അറിയാതെ ഒരു ആരാധനയിലേയ്ക്കോ

പ്രണയത്തിലേയ്ക്കോ വഴിമാറുന്നതായി എനിയ്ക്കു തോന്നി.!

ഞാൻ അപ്പോഴേക്കും കാര്യങ്ങളെ കൂട്ടിവായിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു,

പിന്നെ മാലിനി  അമ്മായിയുടെ  കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും കാണുന്ന ആ നിരാശയുടെ ഭാവം….

എല്ലാം ഞാൻ വായിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു,

പക്ഷെ അന്നത്തെ ഒരു പത്താം ക്ലാസ്സുകാരന് ഇതെല്ലാം എത്രത്തോളം മനസിലാവും.?

ഞാൻ പക്ഷെ അന്നുമുതൽ അവരെ രണ്ടുപേരെയും കുറച്ചുകൂടി ശ്രെദ്ധിക്കാൻ ഉറപ്പിച്ചു.!

ഞാൻ ഓരോരോ ചിന്തകളുമായി അടുക്കളയിൽ എത്തിയപ്പോൾ

ഞാൻ ഇതിനിടയിൽ എന്റെ മാലിനി  അമ്മായിയുടെ

സീൻ പിടുത്തമെല്ലാം നിർലോഭം തുടർന്നു.

ഞങ്ങളുടെ പറമ്പിലെ തേങ്ങയെല്ലാം പൊതിച്ചതിനു ശേഷം കൂട്ടിയിടുന്നത്

തറവാട്ടിന് ഏറ്റവും മുകളിലുള്ള തട്ടിൻപുറത്താണ്.!

അവിടെ അത് കൂടാതെ  വൈക്കോലും  വിറകുകളും ഉണ്ട്

ഏട്ടാ……..

എന്താടി …………

നമ്മുല് ഇപ്പോൾ കിടക്കുന്ന ഈ തട്ടിൽ പുറത്തോ……..

ആ ഡി പെണ്ണെ……….

വിറകുകളും മറ്റും സൂക്ഷിക്കുന്നതും അവിടെ ആണ്

ആ ഭാഗത്തേയ്ക്ക് ജമാലിക്ക  അല്ലാതെ  ആരും അധികം പോകാറില്ല,

സ്ത്രീജനങ്ങൾ ഒട്ടുംതന്നെ പോകാറുമില്ല,

ആ കൊല്ലം

കൃഷി നല്ല രീതിയിൽ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് തേങ്ങയുടെ വിളവും നല്ല രീതിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു,

സത്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ കൊല്ലങ്ങളിലെ കൂടി ഉപയോഗിച്ച് കഴിഞ്ഞട്ടില്ലാത്തതു കൊണ്ട്

ഇപ്പൊ അവിടുള്ള തേങ്ങയെല്ലാം താഴേയ്ക്ക് മാറ്റി, ഇപ്പോഴുള്ളത് അങ്ങോട്ടേയ്ക്ക് മാറ്റാൻ തീരുമാനിച്ചു,

അതിനായി ആദ്യം പണിക്കാരെ നിർത്താം എന്ന് അമ്മാമ പറഞ്ഞെങ്കിലും, തറവാടിന് അകത്തു ഒരുത്തനെയും

കയറ്റണ്ട എന്ന് എല്ലാവരും  കട്ടായം പറഞ്ഞു,

ജമാലിക്കയെ  എല്ലാവര്ക്കും വിശോസം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ജമാലിക്ക മാത്രം മതി എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞു

ഒരു ദിവസം

ജമാലിക്കയുടെ  കൂടെ മാലിനി അമ്മായി  മുകളിലെയ്ക്ക് പോകുന്നത് ഞാൻ നിസ്സഹാനായി നോക്കിനിന്നു,

ഇപ്പൊ എല്ലാവരും ഉള്ളതുകൊണ്ട് എനിയ്ക്കു അങ്ങോട്ട് പോകാൻ സാധിക്കുകയില്ല,

ഞാൻ നിർവാഹമില്ലാതെ അമ്മമ്മയുടെ റൂമിൽ ഇരുന്നു

ഞാൻ കുറച്ചു നേരം കൂടി ക്ഷെമിക്കാമെന്നു മനസില്ലാമനസോടെ ഉറപ്പിച്ചു.,

സമയം ഇഴഞ്ഞു