Chapter Title : മിസ്സ് 12 [Rashford]

വിരളിട്ട് ഇളകികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അനിതയാണേല്‍ സുഖവും ചിരിയും കൊണ്ട് പിടിച്ച് നില്‍ക്കാന്‍ പാടുപെട്ടു.

കൊഃ ഡാ നോക്കിയൊക്കെ തിരുമിക്കോണം. ഇല്ലെങ്കില്‍ ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ട് പോണം കേട്ടല്ലോ.

കണ്ണന്‍ഃ അത് കുഴപ്പമില്ല കൊച്ചച്ഛാ. പണ്ട് ഇങ്ങനെ ഞാന്‍ കുഞ്ഞമ്മയക്ക് തിരുമികൊടുത്താ ഇങ്ങനെ ഒന്ന് വീണപ്പോള്‍. അത് കൊണ്ട് എപ്പോഴും ഞാനാ തിരുമികൊടുക്കുന്നത്. പേടിക്കണ്ട.

കണ്ണന്‍ ഒരു കള്ളചിരിയോടെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അനിതയും ശബ്ദം പുറത്ത് വരാതെ ശ്രമിച്ചു. അവള്‍ അവനെ മുറുക്കെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്‍ അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു.

കൊഃ ആഹ് എന്നാല്‍ കുഴപ്പമില്ല.

അപ്പോഴേക്കും അനിതയെ എടുത്തോണ്ട് അവന്‍ ഹാളിലേക്ക് നടന്നിരുന്നു. ഫോണില്‍ കൊച്ചച്ഛന്‍റെ ഹലോ വിളികള്‍ അകലുന്നത് പോലെ തോന്നി. അല്ല, അകന്ന് അകന്ന് പോയി. രണ്ട് പേരും സോഫയിലേക്ക് വീണു. അനിത അവന്‍റെ മടിയിലിരുന്ന് ആര്‍ത്തിയോടെ ചുണ്ടുകള്‍ ചപ്പിവലിച്ചു. അവന്‍റെ മടിയിലിരുന്ന് അനിത വന്യമായി പൊതിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവളുടെ പര്‍വതമുലകളെ കശക്കിയുടച്ച് അവന്‍ അടിയില്‍ നിന്ന് അടിച്ച് കൊടുത്തു. അവസാനം അവന്‍റെ ചൂട് കുണ്ണപ്പാല്‍ അവളുടെ പൂറ്റിലേക്ക് നിറഞ്ഞ് കവിഞ്ഞു.. രാവിലെ തന്നെ തന്‍റെ പൂറിലേക്ക് പാല്‍ നിറച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ക്ക് വല്ലാത്ത ഒരുനുഭൂതിയായിരുന്നു. അവള്‍ കണ്ണന്‍ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് കിടന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ സുഖിച്ചോ എന്‍റെ മോളുവിന്.

അനിതഃ പിന്നെ സുഖിക്കാതെ, ഏട്ടന്‍ എപ്പോഴും എന്നെ സുഖിപ്പിക്കാതെ ഉറക്കില്ലല്ലോ.

കണ്ണന്‍ഃ അതെ എന്‍റെ ഭാര്യ നല്ലത് പോലെ സുഖിപ്പിക്കണം. അവളുടെ എല്ലാ അണുവും എനിക്ക് സുഖിപ്പിക്കണം.

അനിതഃ അല്ലേലും എല്ലാം എന്‍റെ ഏട്ടന് മാത്രമുള്ളതാ.

അവര്‍ കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെയിരുന്നു.

കണ്ണന്‍ഃ പിന്നെ കുറച്ച കഴിഞ്ഞ് എന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍ വരും.

അനിതഃ എന്തിന്?

കണ്ണന്‍ഃ ആഹ് അത് മറന്നോ. എടി നിങ്ങടെ കാര്‍ അങ്ങ് എറന്നാകുളത്ത് വെച്ചിട്ട് പോയത് മറന്നോ.

അനിതഃ ഓ അത്, കാര്‍ അപ്പോള്‍ കൊണ്ട് വരുമോ അവന്‍.

കണ്ണന്‍ഃ അതെ കൊണ്ട് വരും.

അനിതഃ ഓ അപ്പോള്‍ ഇനി തുണി ഉടുക്കണമെല്ലോ.

കണ്ണന്‍ഃ വേണോ?

അനിതഃ അയ്യടാ, എന്നെ തുണിയുടുക്കാതെ എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവ് മാത്രം കണ്ടാല്‍ മതി.

കണ്ണന്‍ഃ ഹോ എന്തൊരു നല്ല ഭാര്യ.

അനിതഃ അതാ.

കണ്ണന്‍ഃ എടി തുണിയൊന്നും ഉടുക്കണ്ട. അവന്‍ വരുന്ന സമയത്ത് നമ്മള്‍ സ്നേഹിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്ന ടൈമാണെങ്കിലോ. അതോണ്ട് വണ്ടി ഇവിടെ വെച്ചിട്ട് ബൈക്ക് എടുത്തോണ്ട് പോവാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒരു ശല്യവും ഉണ്ടാവില്ല.

അനിതഃ സത്യം?

കണ്ണന്‍ഃ അതേടി.

അനിതഃ ഹാ എന്‍റെ പുന്നാര