Chapter Title : ?മിടുക്കികൾ … ആന്റിമാർ 9 [സണ്ണി]

ഈ പാട്ട് എത്രകേട്ടാലും മതിയാവില്ല.." എന്റെ പാട്ടിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ആന്റി പെട്ടന്നെഴുനേറ്റ് മുടി വാരിയൊതുക്കാൻ തുടങ്ങി.....

Oപ്പേ... ചങ്കിൽ വെടി പൊട്ടി! മോനേ പൊട്ടിയ ലഡുക്കളെല്ലാം കൂടിച്ചേർന്ന പോലെ.

"ആന്റി.. അല്ല , അത് കെടക്കാൻ പിന്നെ.." ആന്റി അറിയാതെ വല്ലതും പറഞ്ഞതാണോയെന്ന് ഞാൻ വാ പൊളിച്ചു..

"എണീറ്റ്‌ വാട... ഒരുമിച്ച് കെടക്കാം.. അവരൊന്നും ഇല്ലാത്തതല്ലേ..." കണ്ണിൽ കുസൃതി നിറച്ചു ആന്റിയത് പറഞ്ഞ് റൂമിലേക്ക് ചന്തികൾ തെന്നിച്ച് അലസമായി നടന്നു കഴിഞ്ഞു.

"അല്ലെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് കെടക്കാൻ എനിക്ക് പേടിയാടാ.. അതിനൊക്കെയല്ലേ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത് " വാ പൊളിച്ച് നിന്ന എന്നെ നോക്കി ആന്റി ലാഘവത്തോടെ പറയുമ്പോൾ അറിയാതെ

മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോയി... എന്തായിത് കഥ,സോഫയിലിരുന്ന് കുറച്ച് സുഖിച്ചിട്ട് പോവാമെന്ന് കരുതിയപ്പോൾ കൂട്ട് കെടക്കാൻ വിളിയിക്കുന്നു…!

ആന്റി കൂസലില്ലാതെ വിളിയ്ക്കുന്നതെന്തായിരിക്കും!?

ഓ.. അന്നത്തെ പോലെ ബെഡിട്ട് താഴെ കിടക്കാനായിരിക്കും.. .എന്തായാലും അത് തന്നെ ധാരാളം.. അന്ന് താഴെക്കിടന്ന് വിട്ട വാണമൊന്നും ജീവിതത്തിൽ മറയ്ക്കില്ല.. മനസിൽ ഉത്തരങ്ങൾ അമ്മാനമാടി ബെഡ് ഷീറ്റ് കൊട്ടി വിരിയ്ക്കുന്ന ആന്റിയുടെ അടുത്തെത്തി.

"നീ യെന്താ കാണിക്കുന്നത്.." ചാരിവെച്ച ബെഡ് എടുത്ത് നിലത്തിടാൻ പോകുന്ന എന്നെ നോക്കി ആന്റിയുടെ ശബ്ദമുയർന്നു.

"അല്ലാന്റി... ബെഡ്ഡി ട ണ്ടേ.." ഞാൻ വീണ്ടും സംശയാലുവായി.

"അതെന്താ.. നിനക്കെന്റെ കൂടെ കിടന്നാൽ ഒറക്കം വരില്ലേ..!!" ആന്റിയത് പറഞ്ഞ് കുസൃതിച്ചിരിയോടെ

മുടി കെട്ടിപ്പൂർത്തിയാക്കി ലൈറ്റ് ഡിമ്മാക്കി..

ഇപ്പോൾ കാൻഡിൽലൈറ്റിലെന്ന പോലെ ആന്റിയുടെ മുഖത്ത് ചുവപ്പ് രാശി ഇരട്ടിയായി.

ഈശ്വരൻമാരെ ഞാനെന്തായി കേൾക്കണേ.! ആന്റി പറയുന്നത് കേട്ട് എന്റെ മുഖം ലൈറ്റില്ലാതെ തന്നെ ചുവപ്പനായി..