Chapter Title : മോളിയുടെ രണ്ടാം ജീവിതം [Thorappan Kochunni]

വിട്ടിട്ട് ഞാനെങ്ങനെ? ഞാനും വരുന്നു…അവിടെ പോയി കരഞ്ഞു പറയാം നമുക്ക്…ആ മന്ത്രി നല്ലവനാണെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത് ..അയാളെ കാണാം ആദ്യം ..

വൈഗ എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും മോളി അവളെ തനിച്ചു വിടാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല. അവസാനം ആ ടാക്സിയില്‍ അവര്‍ പറഞ്ഞ റിസോര്‍ട്ടിലെത്തി.

റിസപ്ഷനിൽ ഒരു പെണ്ണ് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വൈറ്റ് കളര്‍ ഷര്‍ട്ടും ഇളം നീല കളര്‍ കോട്ടും ഇട്ടു ചുണ്ടില്‍ ലിപ്സ്റ്റിക് ഒക്കെയിട്ട ഒരുത്തി..

വൈഗ അവളോട്‌ കാര്യം പറഞ്ഞു.

അവള്‍, അവരെ അടുത്തുള്ള സോഫയില്‍ ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ട്, ഫോണ്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. ഇടക്ക് അവരുടെ നേരെ നോക്കിയും ചിരിച്ചുമൊക്കെ അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു വൈഗ.

മാഡം…പത്തു മിനിറ്റിനുള്ളില്‍ അവിടേക്ക് പോകാം..

അല്‍പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു പയ്യന്‍ അവര്‍ക്ക്, ചായ കൊണ്ട് വന്നു കൊടുത്തു.

പത്തു മിനുറ്റിന് മുന്‍പേ വേറൊരു പെണ്‍കുട്ടി, അതെ വേഷമിട്ട് ആദ്യത്തെ പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് റിസപ്ഷനിലേക്ക് കയറി.

ആദ്യത്തെ പെണ്‍കുട്ടി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു:

‘പോകാം മാഡം ..'

അവള്‍ ഒരു ഇടനാഴിയില്‍ കൂടി അവര്‍ക്ക് മുന്‍പേ നടന്നു.

ഹൈഹീൽ ചെരിപ്പിന്‍റെ ശബ്ദത്തിനുമേലെ വൈഗയുടെയും മോളിയുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍

കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു.

അല്‍പം നടന്നിട്ടവർ, തെങ്ങും പുളിയും മാവും ഇടതൂര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു പറമ്പിലൂടെ നടക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി..

കല്ല്‌ പാകിയ ആ വഴിക്ക് ഇരു വശവും ഇളം നീല വെളിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്നു..

അവള്‍ ആദ്യം ചെന്നെത്തിയത് ഒരു ചെറിയ കൊട്ടെജിന്റെ മുന്നിലാണ്..

അവള്‍ അവിടെത്തെ ലൈറ്റിട്ട് വാതില്‍ തുറന്നു, രണ്ടു മൂന്നു കുപ്പിയുമായി തിരിച്ചിറങ്ങി.

വീണ്ടും മൂന്നാല് കോട്ടേജുകള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നോ ഉച്ചത്തില്‍ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ട്തുടങ്ങി..

രണ്ടു മൂന്ന് കോട്ടേജുകള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അല്‍പം വലിയ രണ്ടു കൊട്ടെജുകള്‍ക്ക് നടുവിലെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളിന് അരികിലെത്തി.

വലതു വശത്തെ വെളിച്ചം കാണുന്ന കൊട്ടെജിലേക്ക് അവള്‍ അവരുമായകയറി .

“വാ മാഡം” ആദ്യത്തെ വാതില്‍ തുറന്നത് ഒരു ചെറിയ നീളന്‍ ഹാളിലേക്കാണ്.. ഇരു വശത്തും സോഫയും ചെയറുകളും നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. വലതു വശത്തെ രണ്ടാമത്തെ മുറിയിലേക്ക് അവള്‍ കയറി. വൈഗയും സാറയും പുറത്തു മടിച്ചു നിന്നു