Chapter Title : മോനോടൊപ്പം 2 [ജോകാപ്പസ്]

എന്താണ് തെറ്റ്? ഈ കാഴ്ചകൾ എന്നെ ഒരുപാട് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

ആ കാഴ്ചകൾ കണ്ടപ്പോൾ ഉമ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധം പതുക്കെ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. തങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റുള്ളവരും ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസമാണ് നൽകിയത്. അവൾ മോന്റെ തോളിലേക്ക് പതുക്കെ തല ചായ്ച്ചു. മോൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു, "ഉമ്മി ആ കാണുന്ന ആന്റീസിനെ നോക്കിയേ... അവരിൽ മിക്കവരും അവരുടെ സ്വന്തം മോന്മാരുടെ കൂടെയായിരിക്കും അവിടെ നിൽക്കുന്നത്. അല്ലാതെ ഈ പാതിരാത്രി വീട്ടിൽ നിന്ന് വേറെ ആരുടെ കൂടെയാണ് അവർക്ക് ധൈര്യമായി ഇറങ്ങി വരാൻ പറ്റുക? പുറംലോകം അവരെ വെറും അമ്മയും മകനുമായി കാണുമ്പോൾ, അവർ ഇവിടെ ഈ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ അവരുടെ പ്രണയം ആഘോഷിക്കുകയാണ്."

മോന്റെ ആ വാക്കുകൾ ഉമ്മിയുടെ ഉള്ളിലെ അവസാനത്തെ തടസ്സവും നീക്കിക്കളഞ്ഞു. അവൾ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു: അവൻ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണ്. ഒരു പുരുഷന്റെ സംരക്ഷണയിൽ അല്ലാതെ ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഈ രാത്രിയിൽ പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ മകനാണ് എന്റെ പുരുഷൻ, എന്റെ കാമുകൻ. പുറംലോകം എന്ത് കരുതിയാലും എനിക്കിപ്പോൾ പുല്ലാണ്. തന്റെ മകനോടുള്ള ഈ ബന്ധം ഒരു തെറ്റല്ലെന്നും, അത് തങ്ങളുടെ മാത്രം സ്വകാര്യമായ ലഹരിയാണെന്നും അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. പുലർച്ചെ ഒന്നര വരെ അവർ ആ കായൽക്കരയിലിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള അജ്ഞാതരായ മനുഷ്യരുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ, ആരും തങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാത്ത ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ അവർ പരസ്പരം തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മോന്റെ വിരലുകൾ ഉമ്മിയുടെ വിടർന്ന അരക്കെട്ടിലൂടെയും തോളിലൂടെയും ഇഴഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ, അവൾ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു. കായൽക്കാറ്റിന് പോലും അവരുടെ രഹസ്യത്തിന്റെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു.

സമയമേറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നഗരം കൂടുതൽ നിശബ്ദമായി. ആളുകൾ ഓരോരുത്തരായി ഒഴിഞ്ഞുപോയിത്തുടങ്ങി. മോൻ പതുക്കെ കാർ അല്പം വിജനമായ ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് മാറ്റി പാർക്ക് ചെയ്തു. കാറിനുള്ളിലെ അടഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്, പുറത്തെ സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം ഉള്ളിലേക്ക് അരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മാറി. കാറിനുള്ളിലെ എയർ കണ്ടീഷനർ നൽകിയ തണുപ്പിനേക്കാൾ തീവ്രമായിരുന്നു അവർക്കിടയിൽ പടർന്ന ചൂട്.

അവൻ സീറ്റ് പിന്നിലേക്ക് നീക്കി ഉമ്മിയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു.