Chapter Title : മുഹബത്ത് 12 [Vashalan]

അൻസിബയുടെ അരികിലിരുന്ന് അവളുടെ തലയിലൂടെയും പുറത്തുകൂടി തലോടിക്കൊണ്ട് വളരെ സ്നേഹത്തോടും സമാധാനത്തോടും കൂടി പറഞ്ഞു:

"മോളെ... എനിക്ക് നിന്റെ വിഷമം നല്ലപോലെ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. ഒരു പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ തൃപ്തിയാവാതെ കിടത്തുന്നത് ശരിയല്ല എന്നറിയാം. എങ്കിലും ഷാജുവിന്റെ അവസ്ഥയും പനിയുടെ ക്ഷീണവും നീ ഒന്ന്

ആലോചിച്ചു നോക്കിക്കേ. എന്തായാലും സാരമില്ല, പോട്ടെ, വിഷമിക്കേണ്ട."

അൻസിബ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി, ചെറിയൊരു മടിയോടെയും സങ്കടത്തോടെയും പറഞ്ഞു:

"അത് ശരിയാണ് ചേട്ടാ... എനിക്ക് വിഷമമൊന്നുമില്ല. എന്നാലും ഇക്കാക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെ പനിയും തളർച്ചയും ഒക്കെ വന്ന് തളർന്നുപോയല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ..."

ചേട്ടൻ അവളുടെ മുഖം കണ്ട് കൂടുതൽ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

"മോളുടെ മുഖം ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നുന്നുണ്ട്. ഷാജുവിന് ഇങ്ങനെ പനിയും അവശതയും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ചിലപ്പോൾ അവനെക്കൊണ്ട് തന്നെ നിന്റെ പൂറ് നന്നായി നക്കിപ്പിച്ച് ആ ചൊറിച്ചിലൊക്കെ മാറ്റി കൊടുക്കാൻ ഞാൻ പറയുമായിരുന്നു. പാവം, അവനും ആകെ തളർന്നുപോയില്ലേ..."

ചേട്ടന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അൻസിബ നാണത്തോടെ ചെറിയൊരു ആശ്വാസത്തോടെയും തല താഴ്ത്തിയിരുന്നു.

രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അൻസിബയുടെ മുഖത്തെ സങ്കടമൊക്കെ മാറി ചെറിയൊരു ലജ്ജയും പുഞ്ചിരിയും പടർന്നു. അവൾ ചേട്ടന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒളികണ്ണുകൊണ്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

"അത് സാരമില്ല ചേട്ടാ... ഇക്ക രാവിലെ മുതൽ പനിച്ചു കിടന്നതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അതൊന്നും കാര്യമാക്കുന്നില്ല."

ഞാൻ കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്ന്, കിതപ്പ് മാറാതെയുള്ള ശ്വാസത്തോടുകൂടി അവരെ രണ്ടുപേരെയും നോക്കി. ശരീരം മുഴുവൻ തളർന്നു കിടക്കുകയാണെങ്കിലും, അവരുടെ സംസാരവും ശരീരത്തിലെ പ്രത്യേക ചൂടും