Chapter Title : മുഹബത്ത് 12 [Vashalan]

അപ്പോഴും ഫോൺ തെളിഞ്ഞുതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറിനിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ചേട്ടൻ ഒന്നു പതറിയെങ്കിലും, ഉടൻ തന്നെ അതെല്ലാം മറച്ചുപിടിച്ച് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"എടാ ഷാജു... നീ വന്നോ? ഇന്ന് കുറച്ച് വൈകിയല്ലോ..." ചേട്ടൻ ഫോൺ താഴ്ത്തിവെച്ച്, മുണ്ടിന്റെ മുഴപ്പ് മറയ്ക്കാൻ അല്പം വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

അൻസിബയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം വലിയൊരു അമ്പരപ്പും നാണവും

മിന്നിമറഞ്ഞു. അവൾ പെട്ടെന്ന് കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് ടോപ്പിന്റെ അരിക് താഴേക്ക് വലിച്ച് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ കവിളുകൾ ചുമന്നുതുടുത്തിരുന്നു.

"ഇക്കാ... വന്നോ... ഇന്ന് ഓഫീസിൽ ഒത്തിരി വർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു അല്ലേ?" അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി, തൊണ്ട ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് അവരെല്ലാം കണ്ടുവന്ന എനിക്ക് ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശവും സന്തോഷവുമാണ് തോന്നിയിരുന്നത്. എങ്കിലും പുറത്തേക്ക് അത് കാണിക്കാതെ ഞാൻ വളരെ ശാന്തമായി അവരെ നോക്കി.

"അതെ, പെൻഡിങ് പണികളൊക്കെ തീർത്തുവന്നപ്പോൾ വൈകി," ഞാൻ എന്റെ ബാഗ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് അവരെ രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി. "ഹാളിൽ ആരെയും കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നു... നിങ്ങൾ

എന്തെടുക്കുകയായിരുന്നു? രണ്ടുപേരും കൂടി ഫോണിൽ എന്തോ കാണുകയായിരുന്നല്ലേ?"

എന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും അൻസിബയും ചേട്ടനും പരസ്പരം ഒന്നു നോക്കി.

എന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പതർച്ചയുണ്ടായെങ്കിലും ചേട്ടനാണ് ആദ്യം സംസാരിച്ചത്. കൈയിലുള്ള ഫോൺ പതുക്കെ ബെഡ്ഡിലേക്ക് താഴ്ത്തിവെച്ച് പുള്ളി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഏയ്... ഒന്നുമില്ലെടാ ഷാജു. ഞങ്ങൾ വെറുതെ ഓരോ വീഡിയോകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു," ചേട്ടൻ മുണ്ടിന്റെ മുഴപ്പ് അല്പം