Chapter Title : മുകുന്ദേട്ടാ സുമിത്ര വിളിക്കുന്നു [പോക്കർ ഹാജി]

കൊണ്ടോ വാക്കു കൊണ്ടോ പോലും തന്നെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നോക്കിയിട്ടില്ല തന്നെയെന്നല്ല വേറെ ആരെയും നോക്കുന്നതും കണ്ടിട്ടില്ല.എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നോടല്ലാതെ വേറെ ആരോടും ഒന്ന് സംസാരിക്കുന്നതു പോലും കണ്ടിട്ടില്ല .തന്നോട് പോലും സൊള്ളാൻ നിന്ന് തന്നിട്ടില്ല പാവം .അവളുടെ വീട്ടുകാരൊക്കെ എവിടെ പോയി അവർക്ക് ചെലപ്പോ ഇയാളുടെ സ്വഭാവം അറിയുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കും വരാത്തത് .

മുകുന്ദൻ ഓരോന്ന് ചിന്തിക്കുമ്പോഴും അകത്ത് അയാളുടെ ഭയങ്കര ആക്രോശം കേൾക്കുന്നുണ്ട് .അവൾ കുഞ്ഞിനെയും മാറോടണക്കിപ്പിടിച്ച് കരയുന്നതു കണ്ട മുകുന്ദന് പാവം തോന്നി .പാവം പെണ്ണ് ഒരാശ്രയവും ഇല്ലാതെ ആരും സഹായിക്കാനില്ലാതെ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ തനിയെ …

പെട്ടന്നാണ് അകത്ത് അവളുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ഭയങ്കരമായ നിലവിളി ഉയർന്ന് കേട്ടത് .എന്താണെന്നറിയാൻ മുകുന്ദൻ എത്തി നോക്കി . അയാൾ ചവിട്ടിയതായിരിക്കും അവളും കുഞ്ഞും അടുത്ത കട്ടിലിനടുത്ത് മറിഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്നു .പെട്ടന്നവൾ വെപ്രാളത്തോടെ ചാടിപ്പിടഞ്ഞ് എണീറ്റ് കയ്യിൽ നിന്നും തെറിച്ചു വീണു കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്തവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു .

..അയ്യോ എന്റെ മോൻ ..അയ്യോ എന്റെ മോൻ ..മോനെ .. മോനെ ..

അപ്രതീക്ഷിതമായ മറിഞ്ഞു വീഴലിൽ കുഞ്ഞിന്റെ തലയോ മറ്റോ എവിടെയോ ഇടിച്ചിട്ടുണ്ടാവും അവനും നല്ല പോലെ കരയുന്നു .

..ഒന്നുല്ലേടാ.. കരയല്ലേടാ ഒന്നൂല്ലേടാ ...മോനെ മോനെ ..കരയല്ലേടാ ..അമ്മച്ചിയാടാ ..മോനെ പൊന്നെ..

അവളെ കുഞ്ഞിനെ മാറോടണക്കി പിടിച്ച് അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു .അപ്പോഴേക്കും വാർഡിലുള്ള മറ്റുള്ളവർ ഇടപെട്ടു .അയാളെ പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ കെട്ടിയിട്ടു ഒന്ന് രണ്ടു പേര് അയാളെ അടിക്കുകയും ഇടിക്കുകയും ചെയ്തു .മൂന്നാലു പെണ്ണുങ്ങൾ അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് വാർഡിനു പുറത്തേയ്ക്കു കൊണ്ട് പോയി .മുകുന്ദൻ തന്റെ മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന അവളെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ കണ്ടില്ല .അപ്പോഴും അകത്ത് അയാളെ ചെറുതായി ആളുകൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു .കുറച്ച് അടിയും കിട്ടി പ്രതികരിക്കാൻ ആളും കൂടിയപ്പോ അയാൾ ഒന്നൊതുങ്ങി .മുകുന്ദൻ സുമിത്രയെ കൊണ്ട് പോയ വഴി ചെന്നു നോക്കി .അവളെയും കുഞ്ഞിനെയും വിശ്രമ സ്ഥലത്ത് കൊണ്ടിരുത്തിയിരിക്കുന്നു .പെണ്ണുങ്ങളെല്ലാം ചുറ്റും കൂടിയിരിക്കുന്നുണ്ട് .മുകുന്ദൻ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാനാവാതെ കുറെ നേരം മാറി നിന്നു .ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ