Chapter Title : മുലച്ചി 2 [ Akku]

മാമി തന്നെ കൂടുതല് തിളങ്ങിയത്..

ആശാന് ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കുവാന് വന്നപ്പോഴ ചെറിയൊരു റസ്റ്റ് കിട്ടിയത്.. മാമി അഡ്വാന്സായി പറഞ്ഞു അവര് ഇവിടെ അടുത്തുള്ള ഒന് രണ്ടിടത് പോയി ഇപ്പഴിങ്ങു വന്നു കയറിയാതെ ഉള്ളൂ പാവങ്ങള് വെളിയത്ത് വാലി പോയി.. ക്ഷീണം മാറ്റാന് കരി കിടക്കുന്നു… ഇപ്പം വിളിക്കാം.. വേണ്ടടോ, അവരെക്കാളും ക്ഷീണം തനിക്കാണല്ലോ? താനെന്തേ വെയിലത്ത് പറമ്പ് കിളക്കു വ്വയിരുന്നുവോടോ?…

ആനി പതിയെ ആശാന്റെ മുന്നിലെത്തി, നേരെ നില്ക്കുവാന് പനിപ്പെടുമ്പോള് ആശാന് കമ്മന്ടിട്ടു എന്തിയെ രാവിലെ മുതല് വെയിലത്ത് നടപ്പയിരുന്നല്ലേ?, എടാ അപ്പൂ നികക്കിവ്ളെ വല്ല റിക്ഷയിലും കൊണ്ട് നടക്കരുതായിരുന്നുവോ.. ദെ ഇവിടെ ഒരുത്തി വിളറി വെളുത് ഇരിക്കൂന്നതു കണ്ടില്ലേ.. വെയിലത്ത് അലഞ്ഞ നിങ്ങളെക്കാളും ക്ഷീണം ഇവള്ക്കല്ലേ നിങ്ങള് തന്നെ പറ..

ഒന്ന് പോ ആശാനെ ഒരു കൊഞ്ഞള് കണ്ടില്ലേ.. പിള്ളാര് മുന്നില് നില്ക്കുന്ന ചിന്ത പോലുമില്ല… ഓ! അവര്കിതോന്നും കാരിയമാല്ലന്നെ.. തന് മക്കളും തന്നോളമായാല് താന് തന്നെ… ഇനിയിപ്പം അമ്മേം അച്ഛനും മക്കളേം തമ്മില് എങ്ങനാനാവോ വേര്തിരിക്കുന്നത്… ആനിയുടെ താമശ്ശില് ആശാന് ആര്ത്തു ചിരിച്ചു.. ഈ കാരിയതില് അവസാന വാക്ക് അപ്പൂനു വിടാം.. വേണ്ട എന്നെ വെറുതെ വിട്ടേര്..മാമി തീരുമാനികട്ടെന്നെ…

ആശാന് പോയ ശേഷം ഞങളുടെ കലകാഭിശേകം യാതൊരു തടസവുമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു.. ഇടക്കിടക്ക് ആന കൊണ്ട് വന്നിരുന്ന മിക്കടോ തയാരാകി തന്നു ഞങളുടെ ക്ഷീണം അകറ്റാന് മാമിയും ആനിയും മറന്നില്ല.. മോന് സ്കൂളില് നിന്നും വന്നപ്പോള് ഞങള് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു ഒരു വണ്ടി വിളിച്ചു അലിയാരുടെ ബംഗ്ലാവില് പോയി മുഹം കാട്ടി