Chapter Title : മമ്മി എന്‍റെ മാലാഖ [Chudala]

ഭയമായിരുന്നു” “എന്തിനു വിധു...നീ എന്‍റെ മോനല്ലേ....കൂടിപ്പോയാല്‍ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് നിനക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ ഉള്ള കഴിവില്ലേ..സീ വിധു എന്‍റെ മകന്‍ ഒന്നിനെയും പേടിച്ചു ജീവിക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ട്ടമില്ല...” ഞാന്‍ മമ്മിയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി...ഇങ്ങനേം മമ്മിമാരുണ്ടാകോ എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു... “വിധു അന്ന് നീയും സോഫിയയും കാറില്‍ വച്ചു ചെയ്തോ?” “ഇല്ല” ഞാന്‍ ഞെട്ടികൊണ്ടാണ് അത് പറഞ്ഞതു..എന്‍റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു “അതിനു നീ എന്തിനാ വിധു ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നെ...നിന്‍റെ മംമിയല്ലേ ചോദിക്കുന്നെ..നമ്മുക്ക് ഈ ലോകത്തില്‍ നമ്മള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളു...എത്രയൊക്കെ ബന്ധുക്കള്‍ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലും അവരാട്രും നമ്മുടെ സന്തോഷത്തില്‍ അല്ലാതെ സങ്കടത്തില്‍ പങ്കു ചേരില്ല...നിനക്ക് ഞാനും എനിക്ക് നീയും” “ഉം “ “അന്ന് നിങ്ങള്‍ പിന്നെ എന്താ ചെയ്തെ” “അത്..എനിക്ക് അവര്‍ ബ്ലോ ജോ” “ഒക്ക് അവള്‍ നിനക്ക് വായിലെടുത്തു തന്നോ...അവള്‍ പണ്ടേ ഒരു തെറിച്ച വിത്താ” ഞാന്‍ കഷ്ട്ടപ്പെട് ഇംഗ്ലീഷില്‍ പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ മമ്മി വളരെ സിമ്പിള്‍ ആയി പച്ചക്ക് പറഞ്ഞത് കേട്ടു എന്‍റെ കുട്ടന്‍ ഒന്ന് വിറച്ചു.. “വിധു...എന്നോടും അവള്‍ പറഞ്ഞു നിന്‍റെ മോനുണ്ടല്ലോ അവനെ വിളിച്ചു അടിപ്പിചൂടെ ഇത്രേം കാലം വെറുതെ കളഞ്ഞില്ലേ...ഇതെല്ലം വലിയ തെറ്റാണ് എന്ന് വിചാരിക്കാതെ ഉള്ള ജീവിതം നല്ലപോലെ ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കു എന്നൊക്കെ” മമ്മിയുടെ വര്‍ത്തമാനം കേട്ടു ഞാന്‍ വെറുതെ ഇരുന്നു..മമ്മി തുടര്‍ന്നു.. “നീ വേറെ വല്ല പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടുത്തോ അതല്ലങ്കില്‍ ഞാന്‍ കടി മൂത്ത് വേറെ വല്ലവനും ഒക്കെ കിടന്നു കൊടുക്കുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ ഇത എന്നൊക്കെയാണ് അവള്‍ പറഞ്ഞതു...ഓര്‍ത്തപ്പോ എനിക്ക് ശെരി ആണെന്ന് തോന്നി...നിനക്ക് എന്ത് തോന്നുന്നു വിധു” മമ്മിയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ഭാവ വ്യത്യാസം പോലും ഇല്ല...വശ്യമായ ചിരി ഇല്ല...വളരെ സീരിയസ് ആയ കാര്യം ഇത്രയും സിമ്പിള്‍ ആയി മമ്മി ചോദിച്ചു...എനിക്കും അല്‍പ്പം ദൈരയം വന്നു ,...അല്ലങ്കിലും എന്‍റെ മമ്മിയുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു പേടിക്കണം...ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെളിഞ്ഞിരുന്നു.. “അങ്ങനെ തെറ്റാണു എന്ന് തോന്നുനില്ല അല്ല മമ്മി...നമുക്ക് മമ്മി പറഞ്ഞപ്പോലെ നമ്മളെ ഉള്ളു..അപ്പോള്‍ പിന്നെ നമ്മുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ പരസപരം നമ്മള്‍ തന്നെ വേണ്ടേ നിറവേറ്റാന്‍ ഹെല്പ് ചെയ്യേണ്ടതു...” “അതെ അത്