Chapter Title : മമ്മിയുടെ ബാർബർ 4 [വികടൻ]

കാട്  കാണിച്ച് കൗശിക് പറഞ്ഞു

കോമളത്തിന്റെ  മുഖം വിവർണ്ണമായി...

"ഞാൻ പൂവ്വാ..."

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ  കോമളം വിതുമ്പി

" ഇതെന്താ... കുട്ടി... മനുഷ്യരെ  കാണാത്ത പോലെ"

കൗശിക്  കതക് അടച്ച്  അതിൽ  ചാരി  നിന്ന് കോമളത്തിന്റെ  യാത്ര തടഞ്ഞു

കോമളം കരയാൻ തുടങ്ങി... തുടുത്ത  കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ചാലായി  ഒഴുകി

മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം കൂടി  ആയപ്പോൾ  കോമളം വല്ലാണ്ട് ഭയന്നു

"കുട്ടീടെ കരച്ചിൽ  കേൾക്കാൻ  ഞാനല്ലാതെ  ഇവിടാരും  ഇല്ല.... എന്നെ ഒന്ന് സഹായിച്ച് പോ.... മമ്മി വരണെങ്കിൽ ഇരുട്ടും..."

സ്വന്തം  കക്ഷത്തിലെ  രോമം  വലിച്ച്  നീട്ടി കാണിച്ച്  കൗശിക് പറഞ്ഞു

നാണവും ഭയവും ഇടകലർന്ന നിലയിൽ കോമളം  വിറങ്ങലിച്ച്  പകച്ചു നിന്നു

പെട്ടെന്ന്  കൗശിക് കോമളത്തിന്റെ  ബാഗ്  പിടിച്ച് വാങ്ങി.... തുറന്നു

കത്തിയും കത്രികയും ചീപ്പും  എടുത്ത്  പുറത്ത്  വച്ചപ്പോൾ  കോമളം അത് പിടിച്ച് വാങ്ങി

" എന്തെങ്കിലും  ചെയ്യ്... കൊച്ചേ..."

അല്പം രൂക്ഷമായി കൗശിക്  പറഞ്ഞു...

കൗശികിന്റെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട കോമളം വിരണ്ടു

കോമളം മറ്റ്  മാർഗ്ഗം ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി  മഗ്ഗിൽ വെള്ളം  കൊണ്ടു  വന്ന് കണ്ണീരോടെ കൗശികിന്റെ  കക്ഷവനത്തിൽ തൂത്തു...

കോമളത്തിന്റെ കരസ്പർശമേറ്റ് കുളിര്  കോരുന്ന കൗശികിന്റെ വയനാടൻ  കാ  ബർ മുഡയിൽ  പുളയുന്നത് കോമളം കള്ളക്കണ്ണ്  കൊണ്ട്  കാണുന്നുണ്ട്

അബദ്ധത്തിൽ ഒരിക്കൽ വീടിന്റെ കിഴക്ക് വശത്ത്  എത്തിയ അപ്പൻ മുള്ളാനായി  ജവാനെ  വലിച്ച്  പുറത്തിട്ടത്  ണ്ടതാണ്

" അക്കണക്കിന്  ഇതൊരു  ഒന്നൊന്നര  പീസ് തന്നെ..!"

കോമളം വെറുതെ മനസ്സിൽ  കുറിച്ചു

ഭയവും പോകാനുള്ള  വെപ്രാളവും  കാരണം  കൗശികിന്റെ രണ്ട്  കക്ഷവും ക്ഷണ നേരത്തിൽ  വടിച്ച് മിനുക്കി....

"സൂപ്പർ... ചുമ്മാതല്ല.... മമ്മി  കുട്ടീടെ ഫാൻ ആയത്...."

കണ്ണിറുക്കി കാട്ടി കോമളത്തിനെ  കൗശിക്  ഒന്ന് പൊക്കി...

സമാധാനമായി  എന്ന  മട്ടിൽ കത്തി  കഴുകി  മടക്കുന്നതിനിടെ  കൗശിക് ചോദിച്ചു

"മമ്മിക്കും കക്ഷം മാത്രേ ചെയ്യുള്ളു...?"

ലവലേശം  നാണമില്ലാതെ  പെട്ടെന്ന് ബർ മുഡ താഴ്ത്തി  കൗശിക്  ചോദിച്ചു

കാട്ടിൽ  നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന തുമ്പികൈ കണ്ട് കോമളം ഇരു മനസ്സോടെ നിന്നു...

"വെക്കമാട്ടെ... ആരേലും  സഹായിക്കാൻ  ഉണ്ടെങ്കിലെ വൃത്തിയാവു..."

ലഗാനെ