Chapter Title : മമ്മിയുടെ ബാർബർ 4 [വികടൻ]

രോമരഹിതമാണ്

"ഇക്കണക്കിന്  അവളുടെ  കക്ഷോം പൂറും  മയിര് ഒഴിഞ്ഞ്  തുടുത്തിരിക്കും..!"

കൗശികിന്റെ തൊണ്ട ക്കുഴി  അനങ്ങിയത് പെണ്ണ് കണ്ടോ  എന്തോ?

"കൊച്ചമ്മാ... കൊച്ചമ്മ  ഇല്ലേ..."

വീണ്ടും അവൾ  വിളിച്ച്  ചോദിച്ചു

"ങാ... ഞാൻ വിളിക്കാം... മുറ്റത്ത് നിന്നും  കേറി നില്ല്.."

കൗശിക്  കോമളത്തെ വിളിച്ച് അകത്ത്  കയറ്റി

"ആട്ടെ...

പെണ്ണുങ്ങൾക്കേ ചെയ്യത്തുള്ളോ...?  ദാ... കണ്ടില്ലേ.. വളർന്ന്  വല്ലാതായി.... കളഞ്ഞു തന്നെങ്കിൽ ഒരു  ഉപകാരം ആയേനേ..."

കൈ പൊക്കി  കക്ഷത്തിലെ കറുത്ത  കാട്  കാണിച്ച് കൗശിക് പറഞ്ഞു

കോമളത്തിന്റെ  മുഖം വിവർണ്ണമായി...

"ഞാൻ പൂവ്വാ..."

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ  കോമളം വിതുമ്പി

" ഇതെന്താ... കുട്ടി... മനുഷ്യരെ  കാണാത്ത പോലെ"

കൗശിക്  കതക് അടച്ച്  അതിൽ  ചാരി  നിന്ന് കോമളത്തിന്റെ  യാത്ര തടഞ്ഞു

കോമളം കരയാൻ തുടങ്ങി... തുടുത്ത  കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ചാലായി  ഒഴുകി

മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം കൂടി  ആയപ്പോൾ  കോമളം വല്ലാണ്ട് ഭയന്നു

"കുട്ടീടെ കരച്ചിൽ  കേൾക്കാൻ  ഞാനല്ലാതെ  ഇവിടാരും  ഇല്ല.... എന്നെ ഒന്ന് സഹായിച്ച് പോ.... മമ്മി വരണെങ്കിൽ ഇരുട്ടും..."

സ്വന്തം  കക്ഷത്തിലെ  രോമം  വലിച്ച്  നീട്ടി കാണിച്ച്  കൗശിക് പറഞ്ഞു

നാണവും ഭയവും ഇടകലർന്ന നിലയിൽ കോമളം  വിറങ്ങലിച്ച്  പകച്ചു നിന്നു

പെട്ടെന്ന്  കൗശിക് കോമളത്തിന്റെ  ബാഗ്  പിടിച്ച് വാങ്ങി.... തുറന്നു

കത്തിയും കത്രികയും ചീപ്പും  എടുത്ത്  പുറത്ത്  വച്ചപ്പോൾ  കോമളം അത് പിടിച്ച് വാങ്ങി

" എന്തെങ്കിലും  ചെയ്യ്... കൊച്ചേ..."

അല്പം രൂക്ഷമായി കൗശിക്  പറഞ്ഞു...

കൗശികിന്റെ ഭാവമാറ്റം കണ്ട കോമളം വിരണ്ടു

കോമളം മറ്റ്  മാർഗ്ഗം ഇല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി  മഗ്ഗിൽ വെള്ളം  കൊണ്ടു