Chapter Title : മമ്മിയുടെ ബാർബർ [വികടൻ]

ഒരു മിന്നായം കണക്ക് കൊച്ചങ്ങു ന്നിന്റെ  ലഗാന്റെ  വിശ്വരൂപം ദർശിച്ച രമ്യ മനസ്സിൽ  കൊതി കൊണ്ടു...

രമ്യ പെട്ടെന്ന് നടന്ന്  നീങ്ങാൻ  തുടങ്ങി

" നിന്നേ... അങ്ങനങ്ങ്... പോയാലോ....?"

കൗശിക്  ചോദിച്ചു

"പിന്നെ?"

രമ്യ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ ചോദിച്ചു

" കണ്ടേച്ച്  പോയാൽ മതിയോ........?"

കുണ്ണയിൽ  നിന്ന് കൈ എടുത്ത്  കൗശിക്  വീണ്ടും ചോദിച്ചു

വിരണ്ട് നില്പാണ്, രമ്യ

" എന്റെ  കണ്ടല്ലോ...? അപ്പോൾ ഇനി എനിക്ക്  കണ്ടൂടെ...?"

കൗശിക് ഉള്ളത്  തുറന്ന് പറഞ്ഞു

"  കുഞ്ഞ്  എന്താ  ഈ  പറഞ്ഞ്  വരുന്നത്...?"

രമ്യ ചോദിച്ചു...

" അതേ... അത്  തന്നെ.... എനിക്കും കാണണം.... ചേച്ചീടെ..."

മറയില്ലാതെ  കൗശിക്  പറഞ്ഞു

"കുഞ്ഞെന്താ... വൃത്തികേട് പറയുന്നോ ?"

മുഖം കറുപ്പിച്ച്  രമ്യ പറഞ്ഞു....

"വൃത്തികേട് പറയണ്ട....എനിക്ക് കാണണം..."

തീരുമാനിച്ച് ഉറച്ചത്  പോലെ  കൗശിക് പറഞ്ഞു...

"ദേ.... കുഞ്ഞേ.... കളിയെടുക്കാതെ.....ഞാൻ  അങ്ങുന്നിന്റടുത്ത് പറയും..."

ഭീഷണി സ്വരത്തിൽ  രമ്യ  മൊഴിഞ്ഞു...

" അതിന് മുമ്പ് ഞാൻ പറയും.... ചേച്ചി  എന്റെ  വൃത്തികേടിൽ  കേറി  പിടിച്ചെന്ന്......!"

പ്രത്യേക  രീതിയിൽ മുഖം  കോട്ടി കൗശിക്  പറഞ്ഞു

"കുഞ്ഞ് എന്നെ വിഷമിപ്പിക്ക്യാ....ഞാൻ എന്താ വേണ്ടി...?"

രമ്യ  കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തി...

" എനിക്കൊന്ന്  കാണണം.... ചേച്ചീടെ  പൂ....."

കൗശിക് ഗൗരവം വിടാതെ പറഞ്ഞു

" കണ്ടാൽ... പിന്നെ... അതിനപ്പുറം  ഒന്നും....."

അല്പ നേരത്തെ മൗനത്തിന്  ശേഷം  രമ്യ പറഞ്ഞു...

കൗശിക്  ചിരിച്ചു

രമ്യ  നാല് ചുറ്റും  നോക്കി

തുണി  അരയ്ക്ക്  മേലെ ഉയർത്തി....

ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥിയെ  പോലെ കൗശിക് രമ്യയുടെ പൂറ്റിൽ  കണ്ണുകൾ  ഉറപ്പിച്ചു

" കണ്ടില്ലേ...?"

സമാധാനത്തോടെ  രമ്യ ചോദിച്ചു.....

"ഇല്ല..."

"പിന്നെ?"

അല്പം ഗൗരവത്തിൽ  രമ്യ  ചോദിച്ചു....

" കാടല്ലേ.... കണ്ടത്? എനിക്ക് കാടിനപ്പുറത്തെ പൂ... കാണണം......."

അർത്ഥശങ്കക്കിടയില്ലാത്ത വണ്ണം കൗശിക് പറഞ്ഞു

" ഇനി  ഞാനിപ്പം.... ഷേവ് ചെയ്ത്  നില്ക്കണോ?"

അരിശത്തോടെ രമ്യ  ചോദിച്ചു

" ഇന്ന് വേണ്ട... നാളെ... കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ച്... നീർച്ചാല്.."

കൗശിക്  ബ്ലേഡിനുള്ള  കാശ് രമ്യയുടെ  കയ്യിൽ  തിരുകി.... നടന്നകന്നു...

തുടരും