Chapter Title : മമ്മിയും പെയിന്റ് പണിക്കാരും [ഒടിയൻ]

"മേഡം, മേഡത്തിന്റെ ഈ ബാഗ് അൽപം അങ്ങോട്ടു നീക്കൂ, എന്നാൽ മോന്റെ ബാഗ് ഇവിടെ ഗ്യാപ്പിൽ വെയ്ക്കാം" എന്നു പറഞ്ഞു. അവിടെ ഒന്നല്ല ഒമ്പതു ബാഗ് വേണമെങ്കിലും വെയ്ക്കാനുള്ള സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നു. ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വരുന്നവരെ മമ്മിയെ പിടിക്കാനുള്ള അയാളുടെ സൂത്രമാണിതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. മമ്മി എന്നെ ഒന്നു നോക്കി എന്നിട്ട് നെറ്റിക്ക് കൈ താങ്ങി വെച്ച് കണ്ണടച്ച് തല താഴ്ത്തി ഇരുന്നു.

"എന്നാൽ നമ്മുക്ക് പോകാം ?" പെട്ടെന്നാണ് ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരെയും ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ആ ചോദ്യം വന്നത്. ആ ഓട്ടോ ഡ്രൈവർ വന്നു. അജിത്തേട്ടൻ ഞെട്ടിത്തെറിച്ച് മമ്മിയുടെ അടിയിൽ നന്നും വേഗം കൈ വലിച്ചു മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ അതു നടന്നില്ല. മമ്മി വേഗം സാരി വെച്ച് അയാളുടെ കൈ മറച്ചു പിടിച്ചു എന്നിട്ട് ചാടി നേരെയിരുന്നു. ഞാൻ ഞെട്ടി എണീറ്റു. അയാൾ അജിത്തേട്ടനെ കണ്ണുമിഴിച്ച് നോക്കി നിൽക്കുന്നു.

അജിത്തേട്ടന്റെ കൈ മമ്മിയുടെ ചന്തിക്കടിയിലിരിക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. അയാൾ അവിടുന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിൽ വന്ന് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും ഓട്ടോയിൽ തലചാരി വെച്ച് തളർന്നു കിടന്നു.അജിത്തേട്ടൻ വീണ്ടും ബാഗെടുക്കുന്ന പോലെ കാണിച്ച് മമ്മീടെ ചന്തിക്കടിയിൽ നിന്ന് പതുക്കെ കൈ വലിച്ചെടുത്തു. അയാൾ മമ്മിയെ ഒന്നു നോക്കി. മമ്മി അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാനുള്ള മടി കാരണം താഴേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അയാൾ അജിത്തേട്ടനോട് "എന്താ ഹേ" എന്ന മട്ടിൽ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു വേഗം തിരിച്ചു.

പോകുന്ന വഴിക്ക് അയാൾ മിറർ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു മമ്മിക്ക് നേരെ വെച്ചു എന്നിട്ട് മമ്മിയോട് " മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്കല്ലെ? " എന്ന് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ മമ്മി അത് കേട്ടില്ല. അയാൾ കുറച്ചൂടെ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. "മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്കല്ലെ മേഡം"?." ഏ... ആ... അതെ .." മമ്മി പറഞ്ഞു. മ് ..മ് .. അയാൾ ഒന്നിരുത്തി മൂളി. " എത്ര ദിവസമായി ഈ സൂക്കേട് തുടങ്ങീട്ട് .?" അയാളുടെ അടുത്ത ചോദ്യം. മമ്മി ദേഷ്യത്തോടെ "എന്താ ..എന്താ ചോദിച്ചെ?"

"അല്ല ..മോന് ... അസുഖം ..ഞാൻ വേണേൽ സഹായിക്കാട്ടോ .." അയാൾ പറഞ്ഞു.

അയാൾക്ക് എന്തോ മനസിലായെന്ന് മമ്മിക്ക് മനസ്സിലായി കാണണം.മമ്മി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ അയാൾ മിററിൽ കൂടി മമ്മിയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പോകുന്ന വഴിക്ക് ഒരു റെയിൽവേ ഗേറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് അടഞ്ഞുകിടന്നതിനാൽ അയാൾ അതിന്റെ സൈടിൽ കൂടിയുള്ള