Chapter Title : മുനി ടീച്ചർ 5 [Decent]

ഒന്നും മിണ്ടാതെ തളർന്ന പോലെ ഞാൻ സോഫയിൽ പിന്നോട്ടാഞ്ഞു ചാരിയിരുന്നു. അല്പനേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം ടീച്ചർ വീണ്ടും സമ്മാനത്തെക്കുറിച്ചു ചോദിച്ചു.

"അത് തരാനുള്ള ഒരു മൂഡിലാണ് ഞാനിപ്പോൾ… പറഞ്ഞില്ലേ..."

"സാരമില്ല കുട്ടാ.... തന്നോളൂ... ഞാൻ ഇപ്പോൾ തുറക്കുന്നില്ല. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ കുട്ടനെ വിളിക്കാം. അപ്പോൾ തുറക്കാം. അതുവരെ ഞാൻ തൊടില്ല... പ്രോമിസ്."

"ടീച്ചർക്ക് ഒരു വിഷമവുമില്ലേ? അത് തരാനുള്ള മൂഡിലല്ല ഞാനെന്ന് എത്രതവണ പറഞ്ഞു..."

ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണുംപൂട്ടി സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്നു.

"സാരമില്ല കുട്ടാ... ഇന്ന് രാവിലെ ആണ് ചേട്ടൻ ഫോൺ ചെയ്തു പറഞ്ഞത്… എന്നാ ഞാൻ പിന്നീട് വാങ്ങിക്കോളാം. വിഷമിക്കണ്ട കുട്ടാ. ഞാൻ വിളിക്കാം. മൂഡോഫ് ആയി ഇരിക്കല്ലേ... പ്ലീസ്…"

"ടീച്ചർ കിടന്നോ?" ലിസിമ്മയുടെ നീട്ടിയുള്ള ചോദ്യം...

"ഇല്ല ലിസിമ്മേ ... കിടക്കാൻ പോകുന്നു..." ഇതും പറഞ്ഞു ടീച്ചർ സോഫയിൽ നിന്നും എണീറ്റു

"കുട്ടനോ?"

"ഇവിടെയുണ്ട് ലിസിമ്മേ..." ടീച്ചർ തന്നെയാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്...

"കിടന്നോളൂ ... രണ്ടു പേരും... സമയം പന്ത്രണ്ടായില്ലേ?"

അതിനു മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ടീച്ചർ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. എനിക്ക് മേലും മനസ്സും ആകെ മരവിച്ച പോലെ. എന്റെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞത് ടീച്ചർ കണ്ടില്ലായിരുന്നു. ടീച്ചർ പോകാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അറിയാതെ ഒന്ന് തേങ്ങി. ഇതുകേട്ട ടീച്ചർ തിരിച്ചു വന്നു എന്റെ തലയിൽ മെല്ലെ തലോടി.

"സാരമില്ല. ടീച്ചർ പൊയ്ക്കോളൂ" ഞാൻ തലകുനിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

തല താഴ്ത്തിയിരിക്കുന്ന എന്റെ കവിളിൽ ടീച്ചർ മെല്ലെ തലോടി. "എനിക്കറിയാം കുട്ടന് ഒരുപാട് സങ്കടങ്ങളുണ്ടെന്ന്. ഇന്നലെയും കുട്ടനോട് ശരിക്കു സംസാരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഞാൻ പോയിട്ട് വിളിക്കാം. അപ്പോ സംസാരിക്കാം. ഓക്കേ?" ഞാൻ തല മെല്ലെ കുലുക്കി. അതിനിടയിൽ എന്റെ കണ്ണുനീർ ടീച്ചറുടെ വിരലുകളെ നനച്ചു.

"എന്താ കുട്ടാ ഇത്...കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ...  ഉം?" ടീച്ചർ ശബ്‌ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.

ഞാൻ അറിയാതെ വീണ്ടും തേങ്ങി. വേഗം റൂമിൽ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റ എന്നെ ടീച്ചർ കയ്യിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു. എനിക്ക് കരച്ചിൽ അടക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ഞാൻ അറിയാതെ ടീച്ചറുടെ തോളത്തേക്കു ചാഞ്ഞു.

"സോറി