Chapter Title : മുനി ടീച്ചർ 5 [Decent]

മെല്ലെ കണ്ണ് തുറന്നു.

"അപ്പൊ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല അല്ലെ..."

"ഇല്ല"

"കുറെ വിളിച്ചല്ലോ..."

"അതിന്?"

"ലിസിമ്മ വിളിക്കുന്നു"

"എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ടു കയറി വന്നത്?"

"നീ ഉറങ്ങുകയാണെന്നു കരുതി."

"മിനിയാന്ന് രാവിലത്തെ പോലെ ഉറങ്ങുകയാണെന്നു കരുതിയോ?"

"സോറി കുട്ടാ. ഞാൻ അങ്ങിനെയൊന്നും ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല."

"പിന്നെ എങ്ങനെ ആണ് ഉദ്ദേശിച്ചത്?"

"ഉറങ്ങുന്ന നേരത്തു ഇങ്ങനെ കടന്നു വരാമോ?"

"ലിസിമ്മ വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാ ഞാൻ വന്നത്. രാവിലെയും അതുപോലെ തന്നെ ഇപ്പോഴും. ഫോണിലേക്കു ഒരുപാട് വിളിച്ചിട്ടും എടുക്കാത്തത് കൊണ്ട് അല്ലെ വരേണ്ടി വന്നത്. ഒരുപാട് സോറി. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതല്ല."

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. കുറച്ചു ഗൗരവത്തിൽതന്നെ ഇരുന്നു.

"എന്നോട് പിണങ്ങല്ലേ... ഞാൻ അങ്ങനെ പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. സോറി! കുട്ടനെ വേദനിപ്പിക്കാനോ കളിയാക്കാനോ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല." കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന എന്നോട് ടീച്ചർ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് തൊഴുതു കാണിച്ചു.ഇന്നലത്തെപോലെയല്ല ഇപ്പോൾ ടീച്ചറുടെ സാരിയും ബ്ളൗസുമെല്ലാം. എന്റെ മനസലിയാൻ ഇതിലധികം ഇനിയെന്തുവേണം?

എന്നാലും ഗൗരവം വിടാതെ ഞാൻ ചോദിച്ചു."ഇന്നലത്തെ മട്ടും ഭാവവും വേഷവുമൊന്നുമല്ലല്ലോ ഇന്ന്."

ടീച്ചർ ഇതിനു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ദയനീയമായൊരു നോട്ടം മാത്രം സമ്മാനിച്ചു. എന്റെ മനസ് ശരീരത്തിലലിഞ്ഞുചേരുന്നപോലെ തോന്നി. ഇനിയും ടീച്ചറോടു ദേഷ്യപ്പെടാൻ എന്നെക്കൊണ്ടു പറ്റില്ല. എന്നാലും ഗൗരവം വിടാത്ത രൂപത്തിൽത്തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു: "ഓക്കേ, ഞാൻ വരാം."

ഇത് കേട്ടയുടനെ ടീച്ചർ താഴേക്ക് പോയി. പിന്നാലെ ഞാനും മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു താഴേക്ക് പോയി. ലിസിമ്മ അവരുടെ ബെഡിൽ കിടക്കുകയാണ്.

"എങ്ങിനെയുണ്ട് പനി, ലിസിമ്മെ?"

"പനിയൊക്കെ ഇന്നലെത്തന്നെ മാറി. ശരീരവേദനയുണ്ട്."

"കുട്ടൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നോ?"

ഞാൻ ലിസിമ്മയുടെ അരികിൽ മെത്തയിൽ ഇരുന്നു.

"എന്റെ കാൽ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞു തരുമോ? നല്ല വേദന ഉണ്ട്. "

ഗൗൺ ആണ് ലിസിമ്മ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. മലർന്നു കിടക്കുകയാണ്. കണങ്കാൽ മസ്സാജ് ചെയ്യാൻ ആണ് എന്നോട് പറയുന്നത്. ഞാൻ ലിസിമ്മയുടെ കാലിന്റെ ഭാഗത്തേക്കിരുന്നു. മെല്ലെ ഗൗൺ കുറച്ചു ഉയർത്തി. ലിസിമ്മയുടെ വെളുവെളുത്ത കാൽ മെല്ലെ ഉഴിയാൻ തുടങ്ങി. ലിസിമ്മ കണ്ണടച്ച് കിടക്കുകയാണ്. ഇരുണ്ട വെളിച്ചം മാത്രമേ റൂമിൽ ഉള്ളൂ.

ടീച്ചർ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ വച്ചാണ് ലിസിമ്മ ചോദിക്കുന്നത്. എനിക്ക്