Chapter Title : മുറ്റത്തെ മുല്ല [kambi annan]

പ്രൾനോന്നും ഇല്ലടാ. അവൾക്കെന്തോ ഒരു പേടി പോലെ . അമ്മ വിശദായിട്ട് പതുക്കെ ചോദിക്കാം. അവൾടെ കരച്ചിലൊന്ന് മാറട്ടെ.” അജയ്ക്ക് പിന്നെയും ഉമറത്ത് വന്നിരുന്നു. ശരിക്കും ഒരു വാവയായിട്ടാ അവളെ വളർത്തീത്. എന്താവശ്യപ്പെട്ടാലും ചെയ്തു കൊടുക്കും.എന്താണിപ്പൊ പറ്റിയത,സുരേഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.അവൻ ഒരു മാതിരി ആണ് സംസാരിച്ചത്.എന്തോ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാണ്.അമ്മ ഒന്ന് സംസാരിക്കട്ടെ.കാര്യം അറിഞ്ഞാ ഒരു വഴി കണ്ടപിടിക്കാം.അജയൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞ് ജോലിക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.

നീ പൊയ്ക്കക്കാ. അമ്മ അവളോട് എല്ലാം ചോദിച്ചറിയാം. ഏതായാലും വല്യ കാര്യോന്നുല്ല. നമ്മടെ അടുത്ത് പുന്നാരിച്ച വളർന്നതല്ലെ. നീ വിഷമിക്കണ്ടാ’

വൈകുന്നേരം പണി കഴിഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ എല്ലാം ശാന്തമായിരിക്കുന്നു. വാവയും അമ്മയും ടീവീ കണ്ടിരിക്കുന്നു.കണ്ണീരൊക്കെ പോയി നല്ല സന്തോഷത്തിലാണ്. അജയൻ മുറിയിലെത്തി വേഷം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അമ്മ കേറി വന്നു.

“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലെ വല്യ കാര്യോന്നുല്ലാന്ന്. ഇപ്രെതം നാള് നമ്മടെ കൂടെ കഴിഞ്ഞട്ട് പെട്ടെന്നൊരുത്തിന്റെ അടുത്ത് പോയപ്പോ ഒരു പേടി. ഇത്രേം വളർന്നട്ടും പെണ്ണിനൊരു വിവരോമില്ല. ഏതായാലും കൊറച്ച ദിവസം ഇവിടെ നിക്കട്ടെ.എല്ലാം നമുക്ക് പറഞ്ഞ് ശരിയാക്കാം.” അജയൻ കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വന്ന് ഊണ് കഴിച്ചു. വാവ പഴയ പോലെ വിളമ്പിക്കൊടുത്തു. എല്ലാരും കൂടിയിരുന്ന പതിവുപോലെ ഊണ് കഴിച്ചു.അജയൻ മുറിയിൽ ഉമറത്ത് വന്നിരുന്നു.എന്തൊക്കെയൊ പേടിച്ചു.വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ലാന്നറിഞ്ഞപ്പോ ഒരു സമാധാനം.പകല മുഴുവനും അജയന്റെ മനസ്സിൽ തീയായിരുന്നു. എന്തെല്ലാം പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് വാവയുടെ കല്യാണം നടത്തീത്. മറ്റെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ എങ്ങനെ സഹിക്കാൻ കഴിയും.അമ്മ വാവയുടെ ഉള്ളറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.വാവയാണെങ്കില് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ, ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസം അങ്ങനെ പോയി. ഒരു ദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങിക്കിടന്നപ്പോൾ അജയന്റെ മുറിയിലേക്ക് ‘അമ്മ വന്നു.അജയനൊന്ന് പേടിച്ച പോയി. എന്താണാവോ ഈ രാത്രി…സമയം കൊറെ ആയി. അമ്മയെന്തിനാ ഈ പാതിരാത്രി വന്നത്.അജയൻ ഡിംലൈറ്റിട്ടു. “നീ ഒറക്കായോ…’

“ഇല്ലമെ . എന്താ ഈ രാത്രി. വല്ല കൊഴപ്പോണ്ടൊ…’ഞാൻ കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു.

“നീ പേടിക്കണ്ടാ. വാവ ഒറങ്ങാൻ കാത്തിരുന്നതാ..അതാ ഈ സമയത്ത്. അമ്മക്ക് നിന്നോടൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.” ഞാൻ അമ്മയെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

“വാവേടേ കാര്യം പറയാനാ.രണ്ട ദിവസ്സായി പറയണോന്ന് വിചാരിച്ചിട്ട്. നിന്നോട് അത് പറയാൻ അമ്മക്കൊരു ചമ്മലാ. പിന്നെ