Chapter Title : മുടിയനായ പുത്രൻ [ഋഷി]

താണു!

അരപ്പാവാടയൂർന്നപ്പോൾ... അമ്മേ! തടിച്ച ഇടക്കെട്ട്.... തുടയിടുക്കിൽ കുഞ്ഞിമൈരുകൾ പൊതിഞ്ഞ പൂർത്തടം. എൻ്റെ പൊന്നേച്ചീടെ വികാരങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം.. ഒലിക്കുന്ന പൂറ്.... ഒരു കുഞ്ഞിപ്പാൻ്റിപോലും പൊതിയാത്തത്... അവളുടെ കനത്ത ഉൾത്തുടകളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന മദജലം... അവിടെനിന്നുമാണ് ആ കൊതിപ്പിക്കുന്ന മണമുയരുന്നത്!

എൻ്റെ നോട്ടം സഹിക്കവയ്യാതെ ചേച്ചി പൂർത്തടം പൊത്തിപ്പിടിച്ചു...അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി... ഓഹ്! എന്തൊരു ചരക്കാണെൻ്റെ ഈപ്പെണ്ണ്.

ഞാനാ കൈകൾ മെല്ലെ പിടിച്ചു മാറ്റി. ഒറ്റത്തുണിപോലും മേത്തില്ലാതെ തുടുത്ത മുഖവുമായി നാണിച്ചു കൂഞ്ഞി നിൽക്കുന്ന എൻ്റെ കൊഴുത്ത സുന്ദരി... മീരേച്ചി...

ന്നെ നോക്കേച്ചീ! ഞാനപേക്ഷിച്ചു. ആ കണ്ണുകളുയർന്നു... വിടർന്ന ദാഹിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ! നിമിഷങ്ങളിൽ ഞാനെൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പറിച്ചു കളഞ്ഞു.. പണ്ട് മലയാളം സാറു പഠിപ്പിച്ച കവിതാശകലം ഓർമ്മവന്നു... ഹരിനാമകീർത്തനം.. "വസനങ്ങൾ സന്ധ്യകളും"... അതേ.. ഞങ്ങളുടെ ഉടുതുണികൾ പ്രഭാതവും മദ്ധ്യാഹ്നവും സന്ധ്യയും മാത്രമായിരുന്നു...

എൻ്റെ മുഴുത്ത കുന്തം നിന്നു വെട്ടുന്നതുകണ്ട് ചേച്ചിയൊന്നു ഞെട്ടി! ആ ശ്വാസത്തിൻ്റെ ഗതി കൂടി. ജട്ടീം കോണാനുമൊന്നുമില്ലേടീ? ആ തുടയിടുക്കിലേക്കു നോക്കി ഞാൻ ചിരിച്ചു..

പോടാ ചെക്കാ! വഷളുവർത്താനം പറയണ്! ചേച്ചി ചൊടിച്ചുകൊണ്ടു തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ദൈവമേ! ആ കൊഴുത്തു വിടർന്ന കുണ്ടികൾ! സഹിച്ചില്ല. കൈ നീർത്തി രണ്ടു കുണ്ടിക്കുടങ്ങളിലും ഞാനാഞ്ഞടിച്ചു... കൈപ്പത്തി ആ നനുത്ത കൊഴുപ്പിലാഞ്ഞമർന്നപ്പോൾ ആ മാംസഗോളങ്ങൾ തുള്ളിത്തുളുമ്പി!

അയ്യോ! ചേച്ചിപ്പെണ്ണ് ചാടിപ്പോയി. ഇങ്ങു വാടീ! ആ കുണ്ടിക്കു പിടിച്ചു ഞാൻ മീരേച്ചിയെ ബാൽക്കണിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. ചുറ്റിലും മുളന്തട്ടികളിട്ടതോണ്ട് വെളീൽന്നാർക്കും ഒന്നും കാണാനാവില്ല. അകത്തുനിന്നും വെളിയിലേക്കു കാണാം. ധാരാളം വെട്ടവും അരിച്ചെത്തുന്നുണ്ട്.

കുനിഞ്ഞു നിക്കടീ! അവളെ കൈവരിയിൽ കൈപ്പത്തികളമർത്തിച്ച് ഞാൻ കുനിച്ചു നിർത്തി. മീരേച്ചി