Chapter Title : മുടിയനായ പുത്രൻ [ഋഷി]

മുടിയിൽ തഴുകി... എൻ്റെയുണ്ണി.. എൻ്റെ മോൻ... സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്നപോലെ...

ഞാൻ മോളിലേക്കു നോക്കി.  വെളുത്ത ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ഞെരുങ്ങുന്ന ശ്രീമതി പാർവ്വതീ രാജേന്ദ്രൻ്റെ  കനത്ത മുലകൾ എൻ്റെ ദൃഷ്ട്ടിയിലാകെ നിറഞ്ഞു... നീണ്ട വിരലുകൾ ആ ബ്ലൗസിൻ്റെ ഹുക്കുകളഴിച്ചു... ഓഹ്! ആ വെളുത്തുകൊഴുത്ത മുട്ടൻ മുലകൾ വെളിയിലേക്കു തള്ളി... അമ്മയെൻ്റെ അരയിൽ പിടിച്ച് തന്നിലേക്കു തിരിച്ചു. ഒരു തടിച്ച മുലഞെട്ടെൻ്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്കു തിരുകി... ആ വിരലുകൾ എൻ്റെ ചന്തികളിൽ മെല്ലെത്തഴുകി.

ഞാനാർത്തിയോടെ എൻ്റെയമ്മയുടെ മുലക്കാമ്പു കടിച്ചീമ്പി.. എൻ്റെ കൈകൾ അമ്മയെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.. കണ്ണുകളടച്ചപ്പോൾ ശൈശവത്തിലേക്കെന്നെ ആരോ വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി...  അമ്മേ... ഉള്ളിലെന്തൊക്കെയോ പൊട്ടിത്തകർന്നു... അമ്മ എൻ്റെ ചന്തിക്കു മെല്ലെ താളം പിടിച്ചു...  മനോഹരമായ സ്വരത്തിൽ ആ താരാട്ടെൻ്റെ സിരകളിൽ പടർന്നു... "പാട്ടുപാടി ഉറക്കാം ഞാൻ താമരപ്പൂം പൈതലേ..." ഞാനറിയാതെ തേങ്ങിപ്പോയി... എൻ്റെ ശരീരമാകെ വിറച്ചു... അമ്മയുടെ സ്വരമിടറി.. എൻ്റെ കവിളത്താകെ ചൂടുള്ള കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ വീണു...

ഞാനെന്തു തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? ഞാൻ വിതുമ്പി... ആറു മാസം... ഒരു വർഷം...ആ പ്രായത്തിൽ എന്തു തെറ്റാണു ഞാൻ ചെയ്തത്...

എൻ്റെ മോനേ... അമ്മയെന്നെ വാരിപ്പുണർന്നു... അമ്മയും തേങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു... എനിക്ക് പതിനാറു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഇളയ അമ്മാവൻ... എന്നെ... എന്നെ... ഇപ്പോഴമ്മ ഏങ്ങലടിച്ചു തുടങ്ങി.. നീ... അങ്ങേരടെ മുറിച്ച മുറിയാടാ... എൻ്റെയുള്ളിലെ ഒരു നശിച്ച ഓർമ്മ കാരണം ഞാനെൻ്റെ പൊന്നിനെ അകറ്റി നിർത്തി... നിൻ്റെയച്ഛന് എന്തോ കറുത്ത കുട്ടിയാണെന്നു പറഞ്ഞ് നിന്നെ... അമ്മ പിന്നെയും തേങ്ങി... എന്നെയടക്കിപ്പിടിച്ചു...

എനിക്കെന്തറിയാമായിരുന്നു! വളർന്നു വരുമ്പോഴുള്ള വെറുപ്പിൻ്റെയനുഭവം... ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി... വർഷങ്ങളായി അനുഭവിച്ച അവഗണനയുടെ... വെറുപ്പിൻ്റെ... ഒറ്റപ്പെടലിൻ്റെ... അമർഷത്തിൻ്റെ... ഉള്ളിലൊതുക്കിവെച്ചിരുന്ന സങ്കടമെല്ലാം