Chapter Title : നാഗത്ത് മന 11 [Bijoy]

മൂളലോടെ അവളെന്നെ അത് കാണിച്ചു. ഞാൻ മിണ്ടരുത് എന്ന് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. അവളങ്ങനെ പോയി. ഞാൻ കിടക്കയിൽ കിടന്ന് അമ്മേനെ നോക്കുമ്പോൾ ആ സാരി താത്തി ഇട്ടിരുന്നു.

ഞാൻ : അമ്മ ഉറങ്ങിയോ.

ഒരു അനക്കവും ഇല്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ : അമ്മേ... അമ്മേ...

അമ്മയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.

സാവിത്രി : എന്താ കണ്ണാ.

ഉറക്കത്തിൽ എന്നപോലെ അമ്മ പറഞ്ഞു.

ഞാൻ : പരുപാടി തീർന്നില്ലേൽ തുടങ്ങിക്കോട്ടൊ. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നോളാം.

സാവിത്രി : എന്ത്‌ പരുപാടി.

കണ്ണുരുട്ടിക്കൊണ്ടാണ് അമ്മയത് പറഞ്ഞത്.

ഞാൻ : എങ്കിൽ വേണ്ട. എന്നാ കേറി കിടക്ക് അമ്മേ.

സാവിത്രി : വേണ്ട... ഇവിടെ കിടന്നോളാം.

ഞാൻ : അതെന്താ...

സാവിത്രി : നീയേ  ഞാൻ വിചാരിച്ചേക്കാളും വലിയ ചെക്കാനായി. ഒരുമിച്ചു കിടന്നാൽ ശരിയാവില്ല.

ഞാൻ : ഹാ.... ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മേടെ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ അല്ലെ. ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല.

സാവിത്രി : ആ... അത് പണ്ട്. ഇപ്പൊ... നീ കള്ള കണ്ണനാ.

ഞാൻ : ഹാ... വന്ന് കിടക്കു അമ്മേ.

സാവിത്രി : വലിയ ചെക്കന്മാരുടെ കൂടെ അമ്മ കിടന്നാൽ ശരിയാവില്ല.

ഞാൻ : ചെക്കന്മാരോ. ഞാൻ അല്ലെ.

സാവിത്രി : അത് തന്നെയാ പറഞ്ഞെ.

ഞാൻ : ഞാൻ ഇപ്പോഴും അമ്മേടെ കുഞ്ഞി കണ്ണനാ.... വന്നു കിടക്ക് അമ്മേ.... നിലത്തു കിടന്നാൽ നല്ല തണുപ്പ് വരും.

സാവിത്രി : സാരമില്ല.

ഞാൻ : ഹാ.... അമ്മേ.... ഞാൻ അമ്മേടെ ആ പഴയ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ തന്നെയാ. എപ്പോഴും അമ്മേടെ പിന്നാലെ സാരി തുമ്പിൽ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന ചെക്കൻ.

സാവിത്രി : ആഹാ....

അമ്മ പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ : അതെ.

സാവിത്രി : എന്നാ ഞാൻ നോക്കട്ടെ.

ഞാൻ : എന്ത്‌.

സാവിത്രി : അമ്മേടെ കുഞ്ഞി കണ്ണൻ ആണോന്ന്.

ഞാൻ : അതെ.

സാവിത്രി : അത് ഞാൻ നോക്കിട്ട് പിന്നെ പറയാം. ആദ്യം മോൻ കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്.

ഞാൻ : ആഹാ... ഇനി നോക്കികൊ. ഞാൻ ആ പഴയ