Chapter Title : നാലുമണിപ്പൂക്കൾ 4 [ഷജ്നാദേവി]

ഇന്നെന്തോ സ്വന്തമെന്നൊരു ആനന്ദം മാത്രം.., ചെറുചുടുള്ളൊരു സുഖം.

'അവളുടെ ഉടയാത്ത മാറിടം നെഞ്ചിലമർന്നിട്ടും അന്നത്തേപ്പോലെ തീക്ഷ്ണത തോന്നാതിരിക്കുന്നതിൻ പേരോ പ്രണയം!!?'

അവൻ യഥാർത്ഥ സ്നേഹത്തിന്റെ മായികലോകത്ത് സംഗീതയിലലിഞ്ഞു.

"കൊറേ നേരം ഇങ്ങനെ നിക്കാൻ തോന്ന്ണെടാ മുത്തേ"

"കൊറേ നേരം നിന്നിട്ട് പോയാ‌ മതി മുത്തേ" കാതിൽ കുളിരാവുന്ന മധുരിക്കുന്ന അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരിക്കാൻ തന്നെ സുഖമാണ്.കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ അതിലേറെ സുഖം.

"ഷാനിബ അന്ന് പെണങ്ങ്യേപ്പോ വെഷമായാ മുത്തേ?"

"അന്ന് വെഷമായി ഇപ്പോ മാറി"

"അതെന്താ ഞാന്ള്ള കാരണാ?"

"അത് മാത്രല്ല. ഓള് പറഞ്ഞത് സത്യാ! ഓളെ സ്നേഹിക്കുമ്പോ അങ്ങനൊര് തെറ്റ് ‌ഞാൻ ചീത്ണ്ടാര്ന്നില. ഓള് പെണങ്ങ്യേപ്പൊ വെഷമായി,വാശ്യായി."

ഇത് കേട്ട് ഞെട്ടിയ സംഗീത അവനെ തള്ളിമാറ്റി ചുണ്ടുചുരുട്ടി. ചുരുണ്ട ചുണ്ട് തുളുമ്പിപ്പൊട്ടി. അതൊരു തേങ്ങലായ് പുറത്തു വന്നു. നിമിഷത്തിനുള്ളിൽ കണ്ണുനിറഞ്ഞ് ചുടുനീർ കവിളിലൂടൊഴുകി.

"ഇന്ന്ട്ട് ഇയ്യത് ചീതാ?" അവൾക്ക് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

"ഷാനി ഇന്നെ വെറ്ത്തപ്പൊ എന്തോ അങ്ങനെ തോന്നി. പിന്നെ ടീച്ചറും വിട്ടില."

"ഇന്ന്ട്ട് ഇന്നെ പറ്റിക്ക്യേര്ന്ന്ല്ലേ ഇയ്യി?"

"പറ്റിക്കാനാണെങ്കി ഇപ്പളും പറയുല്ലല്ലോ." അവൻ അവളുടെയടുത്തെത്തി മുട്ടുകുത്തി നിന്ന് കാലിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അരയിൽ മുഖമർത്തിക്കരഞ്ഞു. അത് കണ്ട് പാവം സംഗീതയ്ക്ക് അധികനേരം നിൽക്കാനായില്ല. അവളുടെ ഉള്ള് പിടഞ്ഞു. അല്ലെങ്കിലും അത് കഴിഞ്ഞില്ലേ? ഇനിയുണ്ടാവാൻ പാടില്ല. ഒരു തെറ്റെങ്കിലും പൊറുക്കാനായില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്ത് സ്നേഹമാണ് തനിക്കവനോട്? അല്ലെങ്കിലും വിശുദ്ധിയെന്നാൽ തൊലിപ്പുറത്തല്ല; മനസ്സിലാണ്. എങ്കിലും ഇനിയിതാവർത്തിച്ചു കൂടാ. അതിനുവേണ്ടി ഞാനെന്തും ചെയ്യും..എന്തും. അവൾക്ക് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു അംജദിനോട്. ജീവൻ കൊടുത്താലും കണ്ണിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്നൊരുതുള്ളി കണ്ണീർ വീഴരുതെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച ഞാനാണോ ഇത്