Chapter Title : നാൻസി മമ്മിയെ പിഴപ്പിച്ച രാത്രി [ജഗൻ]

അനു ചിരിക്കും, കൈകൾ നീട്ടും. തോമസ് ഓഫീസിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ, കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് കളിപ്പിക്കും. "അനു മോളെ, അപ്പന്റെ പൊന്ന്."

കുറച്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അന്ന ജനിച്ചു. അതും ഒരു സന്തോഷകരമായ ദിവസം. നാൻസി മമ്മിയെപ്പോലെ വെളുത്ത നിറം, സുന്ദരി. വീട് ഇപ്പോൾ നിറഞ്ഞു, രണ്ട് പെൺകുട്ടികളുടെ ചിരിയും കളിയും. അനു നടക്കാൻ തുടങ്ങി, അന്ന കുഞ്ഞായിരുന്നു. അങ്ങനെ തോമസിനെ ആഗ്രഹപ്രകാരം അവർക്ക് രണ്ട് പെൺമക്കൾ ജനിച്ചു. രണ്ടു പ്രസവവും സുഖപ്രസവം ആയതിനാൽ നാൻസി പ്രസവം നിർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രാവിലെ നാൻസി മമ്മി സ്കൂളിന് പോകുമ്പോൾ, സാരി ഉടുത്ത് നല്ലതുപോലെ ഒരുങ്ങിയാണ് സ്കൂളിൽ പോവുക മക്കളെ ഉമ്മ വെച്ച് "മമ്മി വരാം" എന്ന് പറയും. തോമസ് അപ്പൻ മക്കളെ നോക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അയൽവാസി സഹായിക്കും.

വൈകുന്നേരം നാൻസി മമ്മി വരുമ്പോൾ, മക്കൾ ഓടി വരും. "മമ്മി, ഇന്ന് സ്കൂളിൽ എന്തുണ്ട് വിശേഷം?" എന്ന് അനു ചോദിക്കും, ചെറിയ കഥകളൊക്കെ പറഞ്ഞ് നാൻസി മമ്മി അവരെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും, "നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി വന്നു." അന്ന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ നീട്ടും.

വീട്ടിലെ ദിനങ്ങൾ സന്തോഷകരമായിരുന്നു. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, വീട്ടിൽ ഇരുന്നു കാർഡ് കളിക്കും. തോമസ് അപ്പൻ ചീട്ടുകൾ വിതരിക്കും, "ഇന്ന് ഞാൻ ജയിക്കും" എന്ന് പറയും. അനു ചെറിയ കൈകളാൽ ചീട്ട് എടുക്കും, അന്ന മടിയിൽ ഇരുന്നു നോക്കും. നാൻസി മമ്മി ചായയും ബിസ്കറ്റും കൊണ്ടുവരും. കളിക്കിടയിൽ ചിരി. "അപ്പാ തോറ്റു!" എന്ന് അനു വിളിച്ചു പറയും. തോമസ് അപ്പൻ സങ്കടം ഉള്ളതുപോലെ അഭിനയിക്കും, പിന്നെ എല്ലാവരും ചിരിക്കും. അത്തരം നിമിഷങ്ങൾ അവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം, കുടുംബം ഒരുമിച്ച് പിക്ക്നിക്ക് പോയി. തിരുവനന്തപുരത്തിനടുത്തുള്ള കോവളം ബീച്ചിലേക്ക്. തോമസ് അപ്പൻ പഴയ കാറ് ഓടിക്കുന്നു, നാൻസി മമ്മി മുൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നു പാട്ട് പാടുന്നു. മക്കൾ പിന്നിൽ, "ഓടിവരുന്നു മിഥുനങ്ങൾ, പാട്ട് പാടി വരുന്നു" എന്ന് പാട്ട്. റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ, ചെറിയ കടകളിൽ നിന്ന് ജ്യൂസ് വാങ്ങും, ചിരിച്ചു കഥ പറയും. ബീച്ചിൽ എത്തി, മണലിൽ കളിക്കും.

അനു ചെറിയ കോട്ട ഉണ്ടാക്കുന്നു, "മമ്മി, നോക്ക്, ഇത് നമ്മുടെ വീട്." അന്ന തിരമാലകളോട് ഓടി, ചിരിച്ചു വീഴും. നാൻസി മമ്മി അവരെ നോക്കി, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു സന്തോഷം. "എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ, എന്റെ ജീവൻ" തോമസ് അപ്പൻ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി വരും, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കഴിക്കും.