Chapter Title : നഹ്മയും പ്രൊഫസർ വർഗീസ് കുര്യനും [നഹ്മ]

ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും പറയില്ല നീ കരയണ്ട നീ ഇഷ്ടമുള്ളത് ഇട്ടോ. അവര് വാങ്ങി തന്നില്ലെങ്കിൽ എന്താ നിനക്ക് വാങ്ങിക്കൂടെ.

എന്റല് ഉപ്പ പൈസ തരാറില്ല ഉമ്മാടെ എടുത്തേ കൊടുക്കാറുള്ളു. പിന്നെ ഞാൻ അത് വേണ്ടന്നും വച്ച്. ഉപ്പാടെ എടുത്ത് ക്യാഷ് ഉണ്ടാവില്ല എന്നും എനിക്ക് അറിയായിരുന്നു.

നോക്ക് ഇവടെ പൈസയ്ക്ക് എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടേലും എന്റെ എടുത്ത് ചോദിച്ചാതി.. നീ എന്നെ ഒരു ഫ്രണ്ട് ആയി കണ്ടാൽ മതി. ഒരു 46 വയസ്സുകാരൻ ഫ്രണ്ട്.

അവൾ അത് കേട്ടപ്പോൾ ചിരിച്ചു.

പിന്നെ നിന്നെ പോലെ കാണാൻ നല്ല മൊഞ്ചുള്ള പെൺകുട്ടികൾ ഒന്നും ഇങ്ങനത്തെ ഒതുങ്ങിയ ഡ്രസ്സ്‌ ഇട്ട് ശീലാക്കരുത്. നിനക്ക് ഉമ്മാടെ നിറമാണല്ലേ കിട്ടിയത്.

ഇത്‌ പറഞ്ഞപ്പോ നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ കവിള് തുടുത്തു.

അതേ ഉപ്പ നിറം കുറവാണല്ലോ. ഉമ്മച്ചി നല്ല വെളുപ്പാണ്. അത് എനിക്കും കിട്ടി.

ആ മോള് ഈ ബാക്കി ഉള്ള പേപ്പേഴ്സ് നോക്കിക്കേ. സംസാരിച്ചു ഇരുന്നാൽ കൃത്യസമയത്ത് ഇറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.

ആ സാറേ

(അവൾ പേപ്പറുകൾ നോക്കുന്നു.)

അവൾക്ക് മതിയായ സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തുള്ള സാറിന്റെ ഈ സമീപനം ആയിരുന്നു അവരുടെ റിലേഷന്റെ തുടക്കം.എന്നുമുള്ള ഈ സംസാരം അവരെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ കമ്പനി ആക്കി . വർഗീസ്സ് കുര്യൻ തന്റെ വയസ്സ് 46 ആണ് എന്നത് തന്നെ ഇപ്പോ മറന്നിരിക്കുന്നു.
*
*
*
അങ്ങനെ അവര് കമ്പനി ആയി ഇപ്പോ 2 മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു . മാക്സിമം കമ്പനി ആവുക എന്നതായിരുന്നു സാറിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആ ലക്ഷ്യം മൂപ്പര് നിറവേറ്റി.

ഇതിന്റെ ഇടയിൽ അവൾക്ക് മാനേജ്മെന്റ് ഫീസ് 35000 അടയ്‌ക്കേണ്ട സമയം വന്ന്. എന്നാൽ ഇത്‌ അറിഞ്ഞ സാറ്. അവളോട്‌ പറയാതെ തന്നെ അത് അടച്ചു. അടച്ചതിനു ശേഷം ആണ് അവളോട്‌ അത് പറഞ്ഞത്.

സാർ എന്തിനാ അടച്ചത് അത് ഒരുപാടില്ലേ.

പിന്നെ അടയ്ക്കാതെ ഉപ്പാടെ കൈയിൽ ഇത്രയും ഉണ്ടോ.ഇന്ന് ആയിരുന്നു ലാസ്റ്റ് ഡേറ്റ്. അടച്ചില്ലേൽ പരീക്ഷ എഴുതിക്കില്ല മോളെ.

എന്നാലും സാറെ അത് ഞാൻ എങ്ങനെ തിരിച്ചു തരാനാ.

ഇനി