Chapter Title : നമ്മൂരു ബെംഗളൂരു [ഡേവിഡേട്ടൻ]

ഊത്തല്ലായിരുന്നോ? തനിക്കൊന്നും തിരിച്ചു തരാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നാണ് സങ്കടം."

"അതോർത്ത് താൻ വറീഡ് ആവണ്ട. നമുക്കിനിയും ചാൻസ് വരുമെടോ"

അവൾ ചിരിച്ചു.

"ശരി, വാ. ആ കിളിയും ഡ്രൈവറും നമ്മളെ തപ്പിയിറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അങ്ങോട്ടുചെല്ലാം.

പാന്റ് കയറ്റിയിട്ട്, മുടിയൊക്കെ ശരിയാക്കി ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ബസ്സിൽ കയറി. ഞാൻ എന്റെ സീറ്റിലേക്കു ചെന്നു. വിൻഡോ സീറ്റിലെ ജിമ്മൻ അപ്പഴും കൂർക്കം വലിച്ചു ഉറങ്ങുവാണ്. അവളുടെ സീറ്റിൽ കൂടെ ഒരു പ്രായം ചെന്ന സ്ത്രീയാണ്. അവൾ സീറ്റിലിരുന്നു എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ഞാൻ ചിരിച്ചു.

ഞാൻ ഇരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പിൻസീറ്റിലെ തമിഴത്തി എന്നെത്തന്നെ നോക്കുന്നതുകണ്ടു. ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്നു ചിരിച്ചു. കാര്യം മനസിലാവാതെ ഞാനും. ഇനി ഇപ്പൊ കൊത്താൻ ആണോ ശ്രമം? പേഴ്സിൽ നിന്നും എന്റെ വിസിറ്റിംഗ് കാർഡ് എടുത്ത് ഞാൻ ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ തമിഴത്തിയുടെ സീറ്റിനിടയിലേക്കിട്ടു. പക്ഷേ അവൾ അനങ്ങിയില്ല. അങ്ങനെ ഒരു കാർഡ് വേസ്റ്റ് ആയി.

ബ്ളാങ്കറ്റ് മൂടിപുതച്ച്, നല്ലൊരൂമ്പലിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ ഞാൻ എപ്പഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി.

തൊട്ടടുത്തുനിന്നും ആരോ സംസാരിക്കുന്നതിന്റെ ഒച്ചകേട്ടാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. എത്രനേരം ഉറങ്ങിയെന്നു നിശ്ചയം ഇല്ല. കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ നമ്മടെ പഞ്ഞിക്കെട്ട് അടുത്ത് കുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു, അവൾ ജിമ്മനെ വിളിച്ചുണർത്തുവാണ്. എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല.

"ഡൂ യൂ മൈൻഡ് സിറ്റിംഗ് ഓവർ ദെയ്ർ വിത് ദി ഓൾഡ് ലേഡി? അവരുടെ കൂർക്കംവലി കാരണം എനിക്കുറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല. രണ്ടുപേരും കൂർക്കംവലിക്കാരായാൽ പിന്നെ പ്രശ്നം ഇല്ലല്ലോ. പ്ലീസ്?"

ജിമ്മന്റെ നോട്ടം അവളുടെ ടീഷർട്ടിനകത്തോട്ടായിരുന്നു. ഒന്നും പിടികിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ആ കാഴ്ച്ചയിൽ അയാള് വീണു. സീറ്റിൽ നിന്നും മാറിക്കൊടുത്തു.