Chapter Title : നമ്രതയുടെ കഴപ്പും, അവിഹിതങ്ങളും [കൊമ്പൻ] [സേതുരാമൻ]
അവള് വഞ്ചിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സംശയം തോന്നുമ്പോഴും, അവളിപ്പോഴും എന്നെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കില് അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന വ്യക്തിത്വം തന്നെയാണ്.
താത്ത്വികമായി ചിന്തിച്ചാല്, എനിക്ക് അവളുടെ വഞ്ചനയില് ദേഷ്യം വരേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ എനിക്ക് അതിനുള്ള മനസ്സുവരുന്നില്ല. കാരണം അത്രമേല് അവളെ ഞാന് സ്നേഹിക്കുന്നു. അവള്ക്ക് എന്നോടും ഇപ്പോഴും പ്രേമമാണ്, എനിക്കറിയാം. ഏതായാലും, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെതന്നെ മുന്നോട്ടു പോകുന്നു, മാളില് വച്ച് അവളെയും ആ ചെക്കനേയും കാണുന്നതിനു മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള് ഊഷ്മളതയോടെ.
ഞാന് മുൻപ് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ, സ്കൂള്വിദ്യാഭ്യാസ കാലം മുതലേ ഞാന് ഒരുമിച്ചായിരുന്നെന്ന്, അപ്പോഴും ഞാന് മറ്റ് പെണ്കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറും അവര്ക്ക് ഇടക്കൊക്കെ വാണങ്ങള് സമര്പ്പിക്കാറുമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അത്തരം ഒരു നേരിട്ടുള്ള അനുഭവത്തിന് ഞാന് ഒരിക്കല് പോലും ശ്രമിച്ചില്ല, എത്രയോ സന്ദര്ഭങ്ങള് ഉണ്ടായിട്ടുപോലും. എന്നെ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം അതൊക്കെ മനസ്സില് വെക്കാനും, അത്യാവശ്യങ്ങളില് വാണമടിക്കാനുമുള്ള സഹായ ഉപകരണങ്ങള് മാത്രമായിരുന്നു.
ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള് എനിക്ക് തോന്നുന്നു നമ്രതക്ക് ഇത് സ്വപനത്തില് നിര്ത്തുന്നതിനേക്കാള് യാഥാര്ത്യമാക്കുംമ്പോള് ആകണം സംതൃപ്ത്തി കിട്ടുന്നത്. അങ്ങിനെ നോക്കിയാല് എന്റെ മാനസികമായ വിശ്വാസവഞ്ചനയാണോ അതോ അവളുടെ യഥാര്ത്ഥമായ വിശ്വാസവഞ്ചനയാണോ തെറ്റായി കാണേണ്ടത്?
എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും എനിക്ക് അതിനുള്ള ഉത്തരം കണ്ടുപിടിക്കാന് ആയില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അന്നത്തെ മാളിലുണ്ടായ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് അവളോട് സംസാരിക്കുകയുമുണ്ടായില്ല.
“സാറെ, ഇവിടെ തന്നെയാണോ ഞാന് ഇറക്കേണ്ടത്?” എന്ന് ഊബര് ടാക്സിഡ്രൈവര് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് പിറകിലെ സീറ്റില് ഇരുന്ന ഞാന് മൊബൈലില് നിന്ന് തല ഉയര്ത്തിയത്.
“അതെ, അതെ ..... ഇത് മതി” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാന് ഡോര് തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. എന്റെ കണ്ണുകള് അപ്പോഴും ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനില് തന്നെ
💬 Comments
View all comments