Chapter Title : നമ്രതയുടെ കഴപ്പും, അവിഹിതങ്ങളും [കൊമ്പൻ] [സേതുരാമൻ]

തന്നെ ആയതിനാല്‍ എനിക്കതില്‍ വലിയ അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല. കഴിഞ്ഞ 6 മാസം മുൻപ് അവൾക്ക് നിലവിലെ ജോലിയിൽ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി മേനേജർ ആയതിൽ പിന്നെ കമ്പനിയിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കൂടിയെന്ന് എനിക്കറിയാം, പലപ്പോഴും വിളിച്ചാൽ കിട്ടാറില്ല. എങ്കിലും അവൾ സമയം കിട്ടുമ്പോൾ തിരിച്ചു വിളിക്കയും എന്നെക്കുറിച്ചു പല കാര്യങ്ങളിലും ആശങ്കളും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും പതിവാണ്.

നമ്രതയിവിടെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് വന്നതാവും, എന്നാല്‍പ്പിന്നെ ഒരുമിച്ച് കഴിക്കാം, മുകളില്‍ ഫുഡ് കോര്‍ട്ടിലേക്ക് വരാന്‍ പറയാം എന്നോര്‍ത്താണ് ഞാന്‍ അവളെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചത്. അവള്‍ ഫോണെടുത്ത് സ്ക്രീനില്‍ നോക്കുന്നതും, ഒരല്‍പം നീരസമുള്ള മുഖത്തോടെ കാള്‍ ഡിക്ളയിന്‍ ചെയ്യുന്നതും കണ്ടു. അതേത്തുടര്‍ന്നാണ് അവളെനിക്ക് മുകളില്‍പ്പറഞ്ഞ ടെക്സ്റ്റ് മെസ്സേജ് അയച്ചത്.

ഓക്കേ, അവള്‍ ഓഫിസിലല്ല പുറത്തൊരു മാളിലാണ് അതിനെന്താണ് പ്രശ്നം? എന്തിനാണ് അവള്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇങ്ങിനെ നുണ പറയുന്നത്, അതെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

പക്ഷെ അധികം താമസിയാതെ എനിക്കതിനുള്ള ഉത്തരം കണ്മുന്നിലേക്ക് വീണു കിട്ടി. ആറടിയോളം പൊക്കമുള്ള, കഷ്ട്ടി കോളേജ് കഴിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ മാത്രം ഇടയുള്ള, നല്ല ചൊങ്കനായൊരു പയ്യന്‍ അവള്‍ക്കരികിലേക്ക് എത്തി. അവനെ കണ്ടതോടെ കഴിഞ്ഞ പത്തു വര്‍ഷത്തിനിടെ എനിക്കൊരിക്കല്‍ പോലും നല്‍കിയിട്ടില്ലാത്തത്ര ഒരു ഉഗ്രന്‍ പാല്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ അവള്‍ എഴുന്നേറ്റ് അവനെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. നമ്രത ഏറെ സന്തോഷത്തോടെ തൂകുന്ന ചിരിക്ക് ഒരു ആയിരം വാട്ടിന്‍റെ തെളിമയാണ് ഉണ്ടാകാറ്. അതാണ്‌ അവനിപ്പോള്‍ അവളിൽ നിന്നും കിട്ടിയത്.

അതുപോലെതന്നെ ആ കെട്ടിപിടിത്തം ........., അത് സുഹൃത്തുക്കള്‍ തമ്മിലോ, പരിചയക്കാര്‍ തമ്മില്‍ കാണുമ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നതിനെക്കാളോ ഉപരി.........., അഗാധമായ അടുപ്പമുള്ളവര്‍ തമ്മില്‍ ചെയ്യുന്നതരം ആലിംഗനമായിരുന്നില്ലെ അര്‍ജുന്‍, ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു.

ആലിംഗനം