Chapter Title : നനവാർന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ 8 [Kambi Chettan]

തളർത്തുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

"മീരേ, എന്താ ഒരു വല്ലാത്ത വിയർപ്പ്? എയർ കണ്ടീഷൻ പോരേ?" അർജുൻ അവളുടെ കാതിൽ പതിയെ ചോദിച്ചു. "ഏയ്... ഒന്നുമില്ല, ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത," അവൾ നുണ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ആളിപ്പടരുന്ന തീ അവൾക്ക് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ.

ഒടുവിൽ എയർപോർട്ട് എത്തിയപ്പോൾ വിടപറയാനുള്ള നേരമായി. ഓരോരുത്തരായി വന്ന് യാത്ര ചോദിച്ചു. "ശരി മീരേ, പോയിട്ട് വരൂ കേട്ടോ... അർജുനെ നോക്കിക്കോണം," എന്ന് പറഞ്ഞ് ഓരോരുത്തരും അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി. ആ ഓരോ കരസ്പർശനവും മീരയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു വൈദ്യുതാഘാതം പോലെയായിരുന്നു. ആ പരുക്കൻ കൈകൾ തന്റെ മൃദുവായ ഹസ്തങ്ങളെ പൊതിയുമ്പോൾ, അവളിൽ കാമനകളുടെ ഒരു വലിയ കടൽ തന്നെ ഇരമ്പി.

അർജുൻ ഓരോരുത്തരെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് 'ടാറ്റ' പറയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അറിയാതെ മീരയുടെ മനസ്സിലും ആ ആഗ്രഹം മൊട്ടിട്ടു. 'എനിക്കും ഇവരെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് യാത്ര പറയണമെന്നുണ്ടല്ലോ' എന്ന് അവൾ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, ഒരു നിമിഷം അവൾ തന്റെ വികാരങ്ങളെ പിടിച്ചുനിർത്തി. ഒരു നാടൻ പെൺകുട്ടിയുടെ ലജ്ജയും മര്യാദയും പുറത്തെടുത്ത് അവൾ വെറുതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഗോവൻ തീരത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട്, വിമാനത്താവളത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന തറയിലൂടെ മീരയും അർജുനും നടക്കുകയായിരുന്നു. എയർപോർട്ടിലെ ആധുനികമായ അന്തരീക്ഷം മീരയ്ക്കും അർജുനും ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു. എസി (AC) നല്ല കുളിർമ നൽകുന്നുണ്ടെങ്കിലും മീരയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ അസ്വസ്ഥത പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാരണം, യാത്ര തുടങ്ങുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് അർജുൻ നടത്തിയ ആ 'നിർദ്ദേശം' തന്നെ!

അർജുൻ പറഞ്ഞു, "മീരേ, നമ്മൾ ഗോവയ്ക്കാണ് പോകുന്നത്! അവിടെ എല്ലാവരും നല്ല ഫ്രീ ആയിട്ടാണ് നടക്കുക. നീ ആ ചുരിദാറൊക്കെ മാറ്റി, നല്ലൊരു സ്ലീവ്‌ലെസ് ടോപ്പും (Sleeveless Top) ഒരു ഷോർട്ട്സും (Shorts) ധരിക്കൂ. അതാണ് ഗോവൻ ലുക്ക്! നമുക്ക് കുറച്ചൊന്ന് 'ഹോട്ട്' ആയിട്ട് നടക്കണ്ടേ?" അർജുന്റെ ആഗ്രഹം കേട്ടപ്പോൾ മീരയ്ക്ക് ഒന്ന് പകച്ചു. സ്ലീവ്‌ലെസ്? ഷോർട്ട്സ്? ഇത്രയും കാലം അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുൻപിൽ നടന്നിട്ടുള്ള മര്യാദയുള്ള പെൺകുട്ടിക്ക് അത് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

"അയ്യോ, അർജുൻ! എനിക്ക് അതൊന്നും ശീലമില്ല,"