Chapter Title : നന്ദിനി [അജിത് കൃഷ്ണ]

തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ അവൻ മടിച്ചു.. ലൈറ്റ് പോലും ഓഫ് ചെയ്യാതെ ഈ അവരാതം അവിടെ കാണിക്കുന്നു എങ്കിൽ അത് തീർച്ചയായും കുട്ടനോട് ഉള്ള ശ്യാമിന്റെ റിവേഞ്ചു ആയിരുന്നു. അവൻ കുളക്കടവിൽ വെച്ച് തല്ലിയതിനും തെറി പറഞ്ഞതിനും ഒരു അവസരം എന്ന പോലെ ആ നിമിഷം അവൻ ഉപയോഗിച്ച്..

നന്ദിനി :വേണ്ട തുണി മുഴുവൻ അഴിക്കേണ്ട.... നമ്മൾ മാത്രം അല്ല..

ശ്യാം :ഓഹ്ഹ് അതിന് ഇപ്പോൾ എന്താ അവൻ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു കൊള്ളും... ഇനി വേണമെങ്കിൽ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നിന്റെ ശരീരം കണ്ട് സ്വയം കരയട്ടെ...

നന്ദിനി :ഉം മതി മതി എന്നാൽ പിന്നെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തേക്ക്. ഏനിക്ക് എന്തോ...

ശ്യാം :എന്ത് ഒന്നുമില്ല നമ്മൾ ഈ ലൈറ്റിൽ തന്നെ ഇവിടെ കിടക്കും... തുണി ഇല്ലാതെ...

നന്ദിനി :അത് വേണോ....!

ശ്യാം :വേണം അത് എന്റെ ഒരു ആഗ്രഹം ആണ്....ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം മെയിൻ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്യാം ടേബിൾ ലാമ്പ് നല്ല വെളിച്ചം ഉണ്ട് നമുക്ക് അത് മതി...

അതാകുമ്പോൾ അവർ ചെയ്യുന്നത് അവനു മുന്നിലെ ഭിത്തിയിൽ ഒരു നിഴൽ പോലെ തെളിയും എത്ര കണ്ണടച്ചു കിടക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അവൻ എല്ലാം കാണേണ്ട അവസ്ഥ വരും.ശ്യാം കുട്ടനെ മനസികമായി തളർത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു...

നന്ദിനി :ഉം...

നന്ദിനി കുട്ടനെ ഒന്ന് നോക്കി.. എന്തോ ഭയന്നു വിറച്ചു കിടക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ പോലെ.. പണ്ട് അപകടത്തിൽ എല്ലാവരും നഷ്ടം ആയപ്പോൾ കുട്ടൻ ഇത് പോലെ ആയിരുന്നു കിടന്നിരുന്നത്... അവന്റെ ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു