Chapter Title : നന്ദിത 11 [The One]

​ആ പുരുഷന്മാരുടെ പരുക്കൻ കൈകൾ അവളുടെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, നന്ദിതയുടെ വായയിലൂടെ കാമമൂളലുകൾ പുറത്തുവന്നെങ്കിലും, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും പതുക്കെ രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി.

​"എന്താടീ... കരയുകയാണോ? അതോ സുഖം കൂടിയിട്ടാണോ?" എന്റെ മുകളിൽ കിടന്ന കട്ടിമീശക്കാരൻ ക്രൂരമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​ആ ചോദ്യം എന്റെ ഉള്ളിലെ നന്ദനെ വല്ലാതെ കുത്തിനോവിച്ചു.

ഒരു തെറ്റാണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് എന്റെ വിവേകം എന്നോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, അപരിചിതരായ കാമഭ്രാന്തന്മാർക്ക് മുൻപിൽ ഒരു വിലകുറഞ്ഞ വേശ്യയെപ്പോലെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ കിടന്നു കൊടുക്കണോ?

ഈ നരകം ഇവിടെവെച്ച് നിർത്തണം എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു.

ഒരു നിമിഷം ആ പുരുഷന്മാരെ തള്ളിമാറ്റി എഴുന്നേൽക്കാൻ എന്റെ ഉള്ളിലെ പൗരുഷം എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

​പക്ഷേ... അതേസമയം തന്നെ, നന്ദിത എന്ന ഈ രൂപത്തിൽ നിന്നും, ഈ കീഴടങ്ങലിന്റെ സുഖത്തിൽ നിന്നും മാറി വീണ്ടും പഴയ നന്ദനാകാൻ എന്റെ ശരീരം ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചില്ല.

വസ്ത്രങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി കീറിപ്പറിഞ്ഞ്, മയക്കുമരുന്നിന്റെ ലഹരിയിൽ ഒരു തെരുവ് വെടിയെപ്പോലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നഗ്നയാക്കപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ഈ നിമിഷം എനിക്ക് നൽകുന്ന ഉത്തേജനം അത്രമാത്രം തീവ്രമായിരുന്നു.

ശരിയും തെറ്റും തമ്മിലുള്ള ആ വടംവലിയിൽ എന്റെ മനസ്സ് ആകെ ഉലഞ്ഞുപോയി.

​ഗായത്രി സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. എന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പിടച്ചിലും വടംവലിയും മാഫിയാ രാജ്ഞിയായ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

അവൾ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് എന്റെ മുഖത്തെ കണ്ണീർ തുടച്ചു മാറ്റി.

​"എന്താ നന്ദിതാ... നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ രൂപം നിന്നെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നുണ്ടോ?" ഗായത്രി ഒരു നിഗൂഢമായ ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു. "പക്ഷേ ഓർക്കണം... നീ ഇപ്പോൾ ഒരു വേശ്യയാണ്. ഈ മാഫിയ ലോകത്തെ എന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച അടിമ!"

​അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളും അവളുടെ വിരലുകളുടെ തണുത്ത സ്പർശനവും ഉള്ളിലേക്ക് ചെന്നതും, നന്ദന്റെ ആ വിവേകം വീണ്ടും പതുക്കെ തളരാൻ തുടങ്ങി.

തെറ്റാണ് എന്ന് പൂർണ്ണ ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും, ആ തെറ്റിന്റെ സുഖത്തിൽ നിന്നും മോചനം നേടാൻ കഴിയാതെ, ഒരു വേശ്യയുടെ കാമഭ്രാന്തിന് മുൻപിൽ നന്ദൻ വീണ്ടും പരാജയപ്പെടുകയായിരുന്നു.

വരാൻ പോകുന്ന വന്യമായ അപമാനങ്ങളെ തടയണോ അതോ അതിൽ അലിഞ്ഞുപോകണോ എന്നറിയാതെ ഞാൻ വീണ്ടും ആ സോഫയിലേക്ക് തളർന്നു വീണു...

കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാരം തോന്നി.

തലയ്ക്കുള്ളിൽ ആയിരം മണിനാദങ്ങൾ