Chapter Title : നന്ദിത 5 [Kothiyan]

മുന്നിൽ വെച്ച് വസ്ത്രം മാറേണ്ടി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ നാണം വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല. ആ ഇടുങ്ങിയ ബ്ലൗസ് എന്റെ ശരീരത്തിന് ഒട്ടും പാകമായിരുന്നില്ല.

മരുന്നിന്റെ ഫലം ആന്നെന്നു തോന്നുന്നു എന്റെ മൊല ഒന്നും കൂടി വലുതായി അതും അല്ല നല്ല സോഫ്റ്റും

അത് ഇട്ടപ്പോൾ എന്റെ പകുതി വയറും പുറത്തായിരുന്നു.

കള്ളി മുണ്ട് ഉടുക്കുമ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടിയിൽ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ആ മുണ്ടിനുള്ളിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണമായും നഗ്നയാണെന്ന ബോധം എന്നെ വേട്ടയാടി.

ഞാൻ ആ വേഷം കെട്ടി പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ചന്ദ്രൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു മദ്യം കുടിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ആഹാ... ഇപ്പോൾ നീ ശരിക്കും ഒരു ഇറച്ചിക്കടയിലെ വേശ്യയെപ്പോലെ ഉണ്ടല്ലോടി!"

​അവൻ എന്നെ അടുത്തു വിളിച്ചു. "മാഡം പറഞ്ഞത് കേട്ടല്ലോ, നിനക്ക് അനുസരണ പഠിപ്പിക്കണമെന്ന്. ഇങ്ങോട്ട് മുട്ടുകുത്തി ഇരിക്കെടി."

​ഞാൻ അവന്റെ കാല്ക്കൽ മുട്ടുകുത്തി. അവൻ തന്റെ പുകയില കറ പിടിച്ച വിരലുകൾ എന്റെ കവിളിലൂടെ ഉരച്ചു.

"നിന്റെ ഗമയൊക്കെ ഇങ്ങ് മാറ്റിവെച്ചോ. ഇനി നീ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കിനും മുന്നിലും 'ശരി സർ' എന്ന് ചേർക്കണം. മനസ്സിലായോടി?"

​"ശരി സർ..." ഞാൻ തല താഴ്ത്തി വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​

അവൻ എനിക്ക് വലിയൊരു പാത്രം നിറയെ ഇറച്ചി തന്നു. "ഇത് മുഴുവൻ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി ആ പീഠത്തിൽ വെക്കണം. കൈ മുറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ ചോരയും ഇതിൽ കലരും, അത്രയ്ക്കും വേഗത്തിൽ വേണം പണി ചെയ്യാൻ."

​ആ ഇടുങ്ങിയ ബ്ലൗസും മുണ്ടും ഉടുത്ത്, ചന്തയിലെ ആ അഴുക്ക് തറയിൽ ഇരുന്ന് ഞാൻ ഇറച്ചി കഴുകാൻ തുടങ്ങി.

മുണ്ട് അല്പം ഉയർന്നാൽ അവിടെ നിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾ നോക്കി ചിരിക്കും. ഓരോ തവണ ഞാൻ പണിയെടുക്കുമ്പോഴും സുജ മാഡം റിമോട്ടിലൂടെ എന്റെ ഉള്ളിലെ വൈബ്രേറ്റർ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സുഖവും വേദനയും അപമാനവും കലർന്ന അവസ്ഥയിൽ ഞാൻ അവിടെ പണിയെടുത്തു.

മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചന്ദ്രന്റെ വിയർത്തു കുളിച്ച ശരീരം ഒരു ഭീഷണിയായി എന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവൻ തന്റെ കള്ളിമുണ്ട് അഴിച്ചു മാറ്റി കസേരയിൽ ഇരുന്നു. "ഇങ്ങോട്ട് അടുക്കെടി..." അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ മുട്ടുകുത്തി അവനിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു ചെന്നു. അവന്റെ ആ വന്യമായ രൂപം എന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഭയന്നു പോയി. ഒരു സാധാരണക്കാരനായ ഇറച്ചി വെട്ടുകാരന്റെ പരുക്കൻ കരുത്തായിരുന്നു