Chapter Title : നന്ദിത 6 [The One]

മറിച്ച് ഒരു പ്രതിരോധമായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കേ എന്റെയുള്ളിൽ സ്ത്രീസഹജമായ താല്പര്യങ്ങൾ മൊട്ടിട്ടിരുന്നു.

ഫാഷനോടും, തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രങ്ങളോടും, ആരുടെയെങ്കിലും കീഴിൽ ഒതുങ്ങിക്കഴിയാനുമുള്ള ആഗ്രഹം എന്റെ ഉള്ളിൽ പുകഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ, ഒരു ആൺകുട്ടിയായി ജനിച്ച ഞാൻ ഈ ആഗ്രഹങ്ങളെ ഒരു പാപമായി കണ്ടു.

​എന്റെയുള്ളിലെ ഈ 'പെണ്ണിനെ' കൊല്ലാൻ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ മാർഗ്ഗമായിരുന്നു അതിതീവ്രമായ പുരുഷാധിപത്യം.

ഫാഷൻ കാണിക്കുന്ന പെൺകുട്ടികളെ ഞാൻ വെറുത്തു, കാരണം അവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ആ സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന അസൂയയായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിൽ.

ഞാൻ അവരെ അപമാനിക്കുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് ശിക്ഷിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തിലും സംസാരത്തിലും ഞാൻ അമിതമായ പൗരുഷം (Toxic Masculinity) നിറച്ചു.

എനിക്ക് ലഭിക്കാത്ത ആ വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യം അവർ ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ചു. അവരെ തകർക്കുന്നതിലൂടെ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് ശിക്ഷിച്ചിരുന്നത്.

ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീവിരുദ്ധനായി നടന്നു, കാരണം എന്റെയുള്ളിലെ ആ 'സിസ്സി' (Sissy) പുറത്തറിയുമെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു.

രണ്ടാം വർഷം ഞാൻ യൂണിയൻ ചെയർപേഴ്സൺ സ്ഥാനത്തേക്ക് മത്സരിക്കുമ്പോൾ എനിക്കെതിരെ നിന്നത് സ്നേഹയായിരുന്നു.

അവൾ മോഡേണും അതിലുപരി വലിയ സമ്പന്നയുമായിരുന്നു.

എന്റെ ഈ അഹങ്കാരം തകർക്കാൻ വേണ്ടി രാഹുൽ ആണ് അവളെ മത്സരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

ക്യാമ്പസിൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പലതവണ ഏറ്റുമുട്ടി.

​ഇലക്ഷനിൽ ഞാൻ തോൽക്കുമെന്ന് ഉറപ്പായ നിമിഷം, എന്റെ പൗരുഷം മുറിവേറ്റു. ആ പകയിൽ ഞാൻ ചെയ്തത് ഏറ്റവും ക്രൂരമായ കാര്യമായിരുന്നു.

AI ഉപയോഗിച്ച് സ്നേഹയുടെ വ്യാജവും അശ്ലീലവുമായ ചിത്രങ്ങൾ ഞാൻ നിർമ്മിച്ചു.

ആ ചിത്രങ്ങൾ കോളേജ് മുഴുവൻ പ്രദർശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ആയിരക്കണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ അവളെ അപമാനിച്ചു.

അവൾ സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിപ്പോയപ്പോൾ, ആ പൗരുഷത്തിന്റെ വിജയം ഞാൻ ആഘോഷിച്ചു.

പക്ഷേ, അവൾ ഒഴുക്കിയ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരും ഇന്ന് എനിക്കായി ഒരുക്കിയ കെണിയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല

ആ ഇലക്ഷന് ഞാൻ ജയിച്ചു അതിനിടയിൽ അപമാനം മൂലം സ്നേഹ ആത്‍മഹത്യക്കു ശ്രെമിച്ചു എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞെങ്കിലും ഞാൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കിയില്ല....

ഈ സംഭവത്തിന്‌ പിന്നാലെ ക്യാമ്പസിൽ വലിയ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നടന്നു.

പക്ഷേ, ഞാൻ കുലുങ്ങിയില്ല.

​"അവൾ ചെയ്ത തെറ്റിന് അവൾക്ക് കിട്ടിയ കൂലിയാണ്. ഇങ്ങനെയുള്ളവർ ക്യാമ്പസിൽ വേണ്ട," എന്നായിരുന്നു എന്റെ പരസ്യമായ നിലപാട്.

അവളുടെ സങ്കടം കാണാൻ ഞാൻ പോയില്ല, ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ പോലും പൊഴിച്ചില്ല.

അവൾ ആ വർഷം