Chapter Title : നന്ദുവിന്റെ ഓർമ്മകൾ 11 [ജയശ്രീ]

: എനിക്ക് വയ്യ ചേച്ചി

സുധ : അടിക്കടി മടിച്ചി

ശരണ്യ കുനിഞ്ഞു അടിച്ച് വരാൻ ശ്രമിച്ചു

മടി കാരണം അവള് പിന്നെയും നിർത്തി

സുധ : നല്ലോണം കുനിഞ്ഞിട്ട് ചെയ്യ്

സുധ ആ സമയം ശരണ്യയുടെ കുണ്ടിക്ക് ഒരടി കൊടുത്തു

സുധ : വേഗം വേണം അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ പോയി ചോറിന് വെള്ളം വെക്കട്ടെ

അങ്ങനെ അതെ വർഷം ജൂൺ 2 തീയതി ഉച്ചയ്ക്ക് അവളെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കയറ്റി

പുറത്ത് കോരി ചൊരിയുന്ന മഴ ആയിരുന്നു. ശരണ്യ വേദന കൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.. അതെ സമയം നന്ദു ഏതോ ഒരു കോളജിൽ ക്ലാസ് റൂമിൽ പരീക്ഷ എഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

ഒരുപാട് നേരത്തെ ശ്രമത്തിന് ശേഷം...

അടുത്ത നിമിഷത്തിൽ ഒരിടി പൊട്ടി

നന്ദു ക്ലാസിൽ നിന്നും അറിയാതെ ആ ഇടി ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടി പോയി

അതെ സമയം ശരണ്യ പ്രസവിക്കുകയും ചെയ്തു

ങ്ങേ... ങ്ങേ... ങ്ങേ...

സിസ്റ്റർ കുട്ടിയെ തൂവളയിൽ പൊതിഞ്ഞു പുറത്ത് കൊണ്ട് വന്നു സുധയുടെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു

നഴ്‌സ് : പെൺകുട്ടിയ

സുധ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അതിൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വച്ചു...

പിറ്റേന്ന് തന്നെ അവളെ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി

ബെഡിൽ ഒരു നൈറ്റി ഇട്ട ശരണ്യയുടെ അടുത്ത് കുട്ടിയും സുഖമായി കിടക്കുന്നു

ഓടി കിതച്ച് അവിടെ എത്തിയ രശ്മി അവളെ ഒന്ന് നോക്കി

രശ്മി : എടി വയ്‌കി പോയോ

ശരണ്യ : ഇല്ല... സുധ ചേച്ചി ഇനി പോക്കോ ഇന്ന് ഇവൾ ഇവിടെ കാനും

സുധ : എന്ത് ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിലും വിളിക്കണം

രശ്മി കുഞ്ഞിനെകയ്യിൽ എടുത്തു

രശ്മി : എടി മോൾക്ക് നിൻ്റെ നിറം തന്നെ ആണല്ലോ എൻ്റെ ചുന്തരി മോൾ... മുഖം നിൻ്റെ അല്ല

ശരണ്യ : എടി അത്.... നമ്മുടെ നന്ദു ആണ് ഇവൾടെ അച്ഛൻ...

രശ്മി ഒന്ന് ഷോക്ക് ആയി എങ്കിലും അത് മറച്ചു വച്ച് കുഞ്ഞിനെ കയ്യിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് അതിനെ താലോലിച്ചു...

അന്ന് വൈകിട്ട് വീടിൽ എത്തിയ രശ്മി ആകെ അസ്വസ്ഥത ആയിരുന്നു

നന്ദു