Chapter Title : നന്മ നിറഞ്ഞവൾ ഷെമീന 10

റൂമിൽനിന്നു ഇറങ്ങി.  അവിടെ താഴെ നിന്നു ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു.  ഓട്ടോയിൽ കയറുന്നതിനു മുൻപ് ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി സെന്തിൽ എങ്ങാനും അവിടെയുണ്ടോയെന്നു.  അവനെ കണ്ടില്ല.

ഞങ്ങൾ ഓട്ടോയിൽ കയറി ബസ്സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തി.  കോഴിക്കോട് ബസ് പോകാൻ തയ്യാറായി തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വലിയ തിരക്കൊന്നും ഇല്ല. ഞങ്ങൾ കയറി നടുവിൽ ഒരു ഭാഗത്തു സീറ്റ്‌ പിടിച്ചു. തമിഴ്നാട് സർക്കാർ ബസ് ആയിരുന്നു സെമി സ്ലീപ്പർ. നബീൽ പോയി ഒരു കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങി വന്നു.

ബസ് എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറായി. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ നാട്ടിലേക്കു പോകാൻ തുടങ്ങി. ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി പട്ടണത്തെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടു യാത്രയായി.  ഗ്രാമങ്ങളും ടൗണുകളും പിന്നിട്ടു യാത്രയാകുമ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി നടത്തിയ സാഹസിക യാത്രകളെ ഒരു തിരശീലയിലെന്നപോലെ ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടു. 4 പുരുഷന്മാരും 2 കുട്ടികളും 1 പെൺകുട്ടിയും എന്റെ ശരീരവും മനസും കീഴ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു .

ഒരു വീടിന്റെ പുറംലോകം പോലും കാണാത്ത ഞാൻ ഇന്ന് മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്തു പോയി തിരിച്ചു വരികയാണ്. പതിയെ ആണെങ്കിലും ഈ ജീവിതത്തെ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇനിയൊരു തിരിച്ചുപോക്ക് ഉണ്ടാകില്ല.  മനസ്സാൽ ഞാനതു ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നാട്ടിൽ എനിക്ക് ഒരുപാടു വെല്ലുവിളികൾ നേരിടാനുണ്ട്.  ഒരുപാടു മുഖംങ്ങളെ ഞാൻ കാണേണ്ടതുണ്ട്.  അതിനെല്ലാം എനിക്ക് മനക്കരുത്തു ഉണ്ടാകണമെന്നുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേയുള്ളൂ.

എനിക്ക് നേരിടാനുള്ള വെല്ലുവിളികളെയും കാത്തു ഞാൻ നബീലിന്റെ തോളിൽ ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ യാത്ര തുടരുന്നു. അപ്പോഴും നബീലിന്റെ കൈകൾ എന്റെ തുടയിൽ തഴുകികൊണ്ടിരുന്നു. ആ സുഖലാളനം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്കു വഴുതിവീണു.

പ്രേക്ഷകരോട് : ഈ ഭാഗം വളരെയധികം വഴുകിയതിൽ മാപ്പു ചോദിക്കുന്നു.  ഈ ഭാഗത്തോട് കൂടി തീർക്കാമെന്നാണ് വിചാരിച്ചതു.  എന്നാൽ എഴുതും തോറും നീളം കൂടുന്ന ഒരു കഥയായി ഇത് മാറിയിരിക്കുന്നു.  അതുകൊണ്ട് 10 ഭാഗങ്ങൾ ഉള്ള ഒരു സീസൺ ആയി ഞാൻ തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്.  അടുത്ത സീസണിന്റെ അഞ്ചോളം ഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ എഴുതി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.  പക്ഷെ അത് ഇപ്പൊ