Chapter Title : നന്മ നിറഞ്ഞവൾ ഷെമീന 6

അടച്ച് റൂമിൽ ഇരുന്നു. അവർ ഹാളിൽ ഇരുന്ന് എന്തൊക്കെയോ പറയുണ്ട്.  ഹാളിൽ നിന്ന് രൂക്ഷമായ സിഗരറ്റിന്റെ മണം വരുന്നുണ്ട്. പോകാനുള്ള തയാറെടുപ്പ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു പുറത്ത്.  ഞാനും റൂമിൽ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചിരുന്നു.  അവർ പോയിട്ട് വേണം എനിക്കും ഒന്ന് കുളിച്ച് ഫ്രഷ് ആകാൻ.

കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റൂമിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി വിളിച്ചു.  ഞാൻ പുറത്തേക്കു ചെവിയോർത്തു.

വിഷ്‌ണു : ഷെമീ ഉറങ്ങുവാണോ ?.  അതേയ് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുകയാണ് കേട്ടോ.  ഉറങ്ങാനെങ്കിൽ കിടന്നോ, എഴുനെൽക്കണ്ട. അപ്പൊ ഞങ്ങൾ പോട്ടെ.  ഇനി നാട്ടിലിനു കാണാം.

വിവേക് : എന്ന ശെരി,  എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യം ഉണ്ടെകിൽ വിളിക്കാൻ മടിക്കേണ്ട. പോട്ടെ.

അവർ പോകുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ച് സമാധാനമായി.  ഇത്ര ഒക്കെ സഹായങ്ങൾ ചെയ്തിട്ട് ഞാൻ ഒരു അന്യനെ പോലെ വാതിലടച്ചിരുന്നാൽ ശെരിയാകില്ല.  അവരെ ഒന്ന് യാത്രയാകാം എന്ന് കരുതി ഞാൻ വാതിൽ തുറന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നു.

ഹാളിൽ എത്തിയതും വിഷ്ണു അവിടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഞാൻ : എവിടെ ? വിവേക് പോയോ...

ഞാനിതു പറഞ്ഞതും പുറകിൽ നിന്ന് ആരോ എന്റെ വായ പൊത്തിപിടിച്ചു. അതു വിവേക് ആയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. ഞാൻ കൈയും കാലുമിട്ടടിച്ചു.  വിവേക് ഒരു കൈകൊണ്ടു എന്റെ വായ ശക്തമായി  പിടിച്ചിരിക്കുന്നു, മറ്റേ കൈകൊണ്ടു എന്റെ ഉടൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ കുതറലും തള്ളലും ഒന്നും വിലപ്പോയില്ല.

എന്നെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറക്കാൻ വേണ്ടി അവർ കളിച്ച നാടകമായിരുന്നു യാത്ര പറച്ചിൽ.

വിവേക് : ഡാ നീ കൈ രണ്ടും കൂട്ടിപിടിക്ക്.  നമ്മുക്ക് ഇവളെ