Chapter Title : നവവധു 13 [JO]

സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം മാത്രമായി കണ്ടു.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ചേച്ചി മിണ്ടുന്നില്ല. ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം ഞാൻ കോളേജിനും അവധി കൊടുത്തു. വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയില്ല. വിളിച്ചവരോടൊക്കെ ഓരോ ഊടായിപ്പ് പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കി. അവസാനം നാണംകെട്ടു ഞാൻ ചേച്ചിയോട് മാപ്പ് പറയാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ഒരുപാട് ആലോചിച്ചെടുത്ത തീരുമാനം. അടി കിട്ടുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് വിഷമം ചേച്ചി മിണ്ടാത്തത് ആയിരുന്നു. ആരൊക്കെ അറിഞ്ഞാലും ചേച്ചിയുടെ പിണക്കം മാറ്റിയെ പറ്റൂ...കാരണം ചേച്ചിയെക്കാൾ വലുതല്ല എനിക്ക് വരാരും.!!!

ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ചേച്ചി മുറി അടിച്ചു വാരുകയായിരുന്നു. എന്നെക്കണ്ടതും ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ഒരു ശ്രമം.

ചേച്ചീ.....

മറുപടിയില്ല.

പറ്റിപ്പോയി....പൊറുക്കണം....ഞാൻ എങ്ങനെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു എന്നുവേണം പറയാൻ. വാക്കുകൾ കിട്ടാത്തപോലെ....മുഖത്ത് നോക്കാൻ പോലും എനിക്ക് ധൈര്യമിലായിരുന്നു. ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ അപമാനം....കുറ്റബോധം.... പാപഭാരം.....

ചേച്ചി എന്നെ തികച്ചും അവോയ്ഡ് ചെയ്യുന്ന മട്ടിൽ എന്നെക്കടന്നു പോകാൻ നോക്കി. എനിക്കാകെ ദേഷ്യവും സങ്കടവും ഒന്നിച്ചു വന്നു. ഞാനാ കയ്യിൽ കേറി പിടിച്ചു. ചേച്ചി എന്നെ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു കൊല്ലുന്ന മട്ടിലൊരു നോട്ടം.

സോറി....ഞാൻ അറിയാതെ കൈവിട്ടു പോയി.

പക്ഷേ ചേച്ചി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല...

വേണേല് എന്നെ തല്ലിക്കോ.... കൊന്നൊ....എന്നാലും എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കല്ലേ.......എനിക്കത് സഹിക്കാൻ മേലാ....ചേച്ചി.... പ്ലീസ്.....അത് പറയുമ്പോ ഞാൻ ശെരിക്കും കരഞ്ഞുപോയി.

ഞാനാണോടാ കാരണം??? ഞാനാണോടാ മിണ്ടാത്തത്??? ചേച്ചി ഒറ്റ അലർച്ച.

ഞാൻ കാര്യമറിയാതെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ചേച്ചിയെ നോക്കി.

അവൻ....അവൻ....എല്ലാം ഒണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ട്....വേദനയുണ്ടോ എന്നുപോലും ചോദിച്ചില്ല..പിറ്റേന്ന് വരുംന്ന് കരുതി....അന്നും വന്നില്ല... വന്നിട്ടോ എന്നെ ഒരു അന്യയെപ്പോലുള്ള നൊട്ടോം ഭാവോം..ഒരാഴ്ച....ഒരാഴ്ചയാ.... നീ എന്നോട് മിണ്ടത്തെ.....ചേച്ചിക്കും കരച്ചിൽ പൊട്ടി.

ഏ.... ഇപ്പൊ അങ്ങനായോ....????

അത്...അതുപിന്നെ.... പേടിച്ചിട്ട്..... ഞാൻ പാതിവഴിയിൽ നിർത്തി.

പേടി...കുത്തിക്കേറ്റുമ്പോ ഇല്ലാരുന്നോ പേടി??? ചേച്ചി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

എനിക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചു കിട്ടിയ പോലെയായി. ചേച്ചിക്ക് പിണക്കമില്ല എന്നറിയുന്നതിനെക്കാൾ വലുത് വേറൊന്നുമില്ല.

ഇല്ല...അപ്പ നല്ല സുഗാരുന്നു.... ഞാൻ പതിയെപ്പറഞ്ഞു.

ദേ പൊക്കോണം