Chapter Title : നവ്യാപുരാണം 2 [പ്രിയപ്പെട്ട പ്രിയ]

വന്ന് വീണ് കിടന്ന് ഉറങ്ങിയത്.

അവന് അവനോട് തന്നെ ദേഷ്യം തോന്നി. പാവം അവൾ, എല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ട് അവളോട് ഒരു വക്ക് പോലും പറയാതെ, ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ വന്ന് കിടന്ന് സുഖമായി ഉറങ്ങി അവന്‍. ഇപ്പോൾ ഇരുട്ടത്ത് ഒരു കട്ടിലിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍ നിശബ്ദം ആയി ഇരുന്ന് കരയുന്ന അവളെ ഒന്ന് ചെന്ന് കെട്ടി പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കണം എന്നുണ്ട് അവന്. പക്ഷെ എന്തു കൊണ്ടോ അതിന്‌ കഴിയുന്നില്ല.

അവൾ ഒരു പക്ഷെ തന്നെ വെറുക്കുന്നുണ്ടാകും, രാഹുൽ ചിന്തിച്ചു. അവളോട് ഇത്ര വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടും, തന്റെ ഉറക്കം ശല്യപ്പെടുത്തുതിരിക്കാൻ കരച്ചില്‍ അടക്കാൻ അവൾ കഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവനിപ്പോൾ നന്നായി കാണാം. കുറ്റബോധവും, ദേഷ്യവും(അവനോട് തന്നെയും, എന്നാൽ അല്പം അവളോടും) കാരണം അവളെ തൊടാതെ നിന്ന രാഹുൽ ഒടുവിൽ അവളോട് ഉള്ള അകമഴിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ബാക്കി എല്ലാ ചിന്തകളും അലിഞ്ഞ് പോയി.

അവന്‍ അവളോട് ചേര്‍ന്ന് ഇരുന്ന് അവളെ പുറകില്‍ നിന്ന് കെട്ടി പിടിച്ചു. അവൾ ഞെട്ടിയെങ്കിലും ആ കൈകൾ അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട രാഹുലിന്റെ ആണെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവൾ ശാന്തമായി. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണില്‍ നിന്ന് ഒഴുകുന്ന നീരൊഴുക്ക് കൂടിയതാല്ലാതെ തെല്ലും കുറഞ്ഞില്ല. രണ്ട് പേരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുറെ നേരം അങ്ങനെ തന്നെ കെട്ടി പിടിച്ച് ഇരുന്നു.

അല്പ സമയത്തിന് ശേഷം ചെറിയ തേങ്ങലോടെ നവ്യ ചോദിച്ചു "രാഹുൽ എന്നെ ഇപ്പൊ വെറുക്കുന്നുണ്ടാകും അല്ലെ."

രാഹുൽ:(ഒരു ചെറിയ ഞെട്ടലോടെ) "നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത് നവ്യ, എനിക്ക് നിന്നോട് തെല്ലും ദേഷ്യവും ഇല്ല വെറുപ്പും