Chapter Title : നവ്യാപുരാണം 7 [പ്രിയപ്പെട്ട പ്രിയ]

പിടിച്ചു വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ച് കൊണ്ട്‌ ചോദിച്ചു "ഞാൻ എന്ത് കാട്ടിയെന്നാ നീ പറയുന്നത്? നീ ആദ്യം കൈ എടുത്തേ."

മാത്യു കൈകൾ എടുത്ത് മാറ്റി, എങ്കിലും മുഖത്തെ ദേഷ്യത്തില്‍ ഒട്ടും കുറവില്ലായിരുന്നു.

മാത്യു:"നിന്റെ മുടിഞ്ഞ പോലീസ് ഈഗോ ഒന്നും ആ പാവം കൊച്ചിന്റെ ദേഹത്ത് തീർക്കാൻ നിക്കല്ലേ നീ."

തോമസ്:"അതിന്‌ നിനക്ക് എന്താടാ മൈരേ? നീ എന്തിനാ അവളുടെ വക്കാലത്ത് പിടിക്കുന്നത്?"

മാത്യു:"എടാ, ആ പാവം പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ ഇട്ട് ചെയ്യാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല."

തോമസ്:"പിന്നെ, നീ ഒരു പുണ്യാളന്‍. നീ പെണ്ണുങ്ങളെ ഒന്നും ചെയ്യാറില്ലല്ലോ."

മാത്യു:"ഞാൻ പുണ്യാളനും അല്ല ഒരു മൈരും അല്ല. ശരിയാ ഞാൻ ഒരുപാട്‌ പെണ്ണുങ്ങളെ പെഴപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ഒരു പാട് പെണ്ണുങ്ങളുടെ മേലിൽ എന്റെ കാമവെറി തീർത്തിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു പെണ്ണിന്റെ മേലിലും എന്റെ ദേഷ്യം തീർത്തിട്ടില്ല. അത് ഒരുമാതിരി ചെറ്റതരം ആണ്‌."

തോമസ്:"പിന്നെ ആർക്കാണെങ്കിലും ദേഷ്യം വരൂലേ. അവളെ പോലൊരു പരവെടി, വെറുതെ കിടന്ന് പതിവ്രത കളിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍."

മാത്യു:"ടാ, സത്യം പറ. നിന്റെ ഭാര്യയുടെ അടുത്ത് നിന്ന് നിനക്ക് കിട്ടാത്ത സ്നേഹവും പരിഗണനയും ആ രാഹുലിന് കിട്ടുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഉള്ള അസൂയ അല്ലെ നിന്റെ ഈ ദേഷ്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം?"

തോമസിന്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട്‌ ചുമന്നു. മുഷ്ടി ചുരുട്ടി തോമസ് മാത്യുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. പക്ഷെ മാത്യു ഒരു അടി പോലും അനങ്ങിയില്ല, മാത്യു തോമസിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തന്നെ നോക്കി നിന്നു, തെല്ലും ഭയം ഇല്ലാതെ.

തോമസ് മുഷ്ടി ചുരുട്ടി അടുത്തത് അല്ലാതെ കൈ ഉയർത്തിയില്ല. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നതിനു ശേഷം, പെട്ടെന്ന് തോമസ് തിരിഞ്ഞ് അടുത്തുള്ള ഷെല്‍ഫ് തുറന്ന് ഒരു മദ്യ കുപ്പി എടുത്തു. എന്നിട്ട് വെള്ളം പോലും ചേര്‍ക്കാതെ നേരിട്ട് വായിലേക്ക് കുപ്പി കമത്തി.