Chapter Title : നീലാംബരി 7 [കുഞ്ഞൻ]

ദീപനോടൊപ്പം... നിന്റെ ഭാര്യയായി... നിന്റെ കുട്ടികളെ ഗർഭം ധരിച്ച് പ്രസവിച്ച് അവരുടെ അമ്മയായി... ജീവിക്കണം... എനിക്ക് ജീവിക്കണം... നമ്മുക്ക് എവിടേക്കെങ്കിലും പോവാം... ദൂരെ എവിടേക്കെങ്കിലും... ആരും അറിയാത്ത ഒരു സ്ഥലത്ത്... " അവൾ കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു... "ഹും... നീ എവിടേക്ക് പോയിട്ടും കാര്യമില്ല... നിന്റെ പിന്നാലെ വരും... തീർക്കാനുള്ളത് തീർത്തിട്ട് പോകാം... അന്വേഷിച്ചു വരാൻ ആരും ഇല്ല എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയിട്ട്... നീ പൊയ്‌ക്കോ... എനിക്ക് ഇന്ന് ഒരാളെ കാണണം... നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ ആകെ ചിലപ്പോ അയാൾക്കേ സാധിക്കൂ... " മനസില്ലാമനസോടെ അവളെ പറഞ്ഞയച്ചു... അവൾ തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി കൊണ്ട് പോയി... അവൻ റൂമിലേക്ക് വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നോക്കിയതും കെട്ടിടത്തിന്റെ സൈഡിൽ നിന്നും ഒരാൾ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു... "ഹാ... ഭാസ്കരൻ ചേട്ടനോ.. " അവൻ ആകെയൊന്ന് പതറി... ഡേ സെക്യൂരിറ്റി ഭാസ്ക്കരൻ ചേട്ടൻ ആയിരുന്നു ദൂരെ നടന്ന് പോകുന്ന നീലാംബരിയെ അയാൾ നോക്കി.. പിന്നെ അവന്റെ മുഖത്തേക്കും... "അത് ചേട്ടാ..." അയാൾ ഒന്നുംമിണ്ടിയില്ല... കുറെ നേരം നീലാംബരിയെ നോക്കി നിന്നു... ആ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപത്തിന്റെ ഒരു നൊമ്പരം അവന് മനസിലായി... പക്ഷെ എന്തിന് എന്ന് മനസിലായി... "ചേട്ടാ..." പെട്ടെന്ന് ഭാസ്കരൻ ചേട്ടൻ അവന്റെ കോളറിൽ കേറി പിടിച്ചു... ആ വയസ്സൻ കൈയുടെ കരുത്ത് ദീപൻ അറിഞ്ഞു... "പന്നി... എന്താ നിന്റെ ഉദ്ദേശം..." "ഏയ് ഒരു ദുരുദ്ദേശവുമില്ല..." അവന്റെ കണ്ണിലെ ഭാവം കണ്ട അയാൾ കോളറിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ടു... "ഉം..." അയാൾ ഒന്നിരുത്തി മൂളി... അയാൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു... പിന്നെ പെട്ടെന്ന് നിന്നു... "ആരും അറിയണ്ടാ ഇപ്പൊ... അറിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോ കൊത്തിനുറുക്കി കുഴിച്ചു മൂടും... സൂക്ഷിച്ചോ ... അതൊരു പാവാ... " ഇത്രേം പറഞ്ഞ് അയാൾ വേഗത്തിൽ സെക്യൂരിറ്റി റൂമിലേക്ക് പോയി... ദീപന് ഒന്നും ശരിക്കങ്ങു മനസിലായില്ല എങ്കിലും ഭാസ്കരൻചേട്ടനും ഒരു പിടിവള്ളിയാണെന്ന് അവനു മനസിലായി. *************************************************************************************** കണ്ണുകളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീഴുന്നത് മൂർത്തി പതിയെ അറിഞ്ഞു... തനിക്കെന്താണ് പറ്റിയത്.. താൻ എവിടെയാണ്... അയാളുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു... ഏതോ ഒരു പഴയകെട്ടിടത്തിന്റെ മുറി... അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി...