Chapter Title : നീലച്ചിറകുള്ള മോഹങ്ങൾ 1 [ഒലിവർ]

മറിച്ച് മുറിവേറ്റ ഒരു സ്ത്രീയുടെ പ്രതികാരമായിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം തനിക്ക് അന്നം തന്ന യജമാനനെ ചതിക്കണോ? അതോ അയാളാൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട പാവം സ്ത്രീയെ സഹായിക്കണോ?

അനുപമയുമായി സംസാരിച്ച അതേ ബീച്ചിൽ തന്നെ വണ്ടി ഒതുക്കി നിർത്തിയപ്പോൾ നേരം രാത്രിയായിരുന്നു. തിരമാലകളിലേക്ക് നോക്കി അവൻ സീറ്റിൽ ചാരിയിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് ആ ആഴക്കടലിനേക്കാൾ പ്രക്ഷുബ്ധമായിരുന്നു.

അനുപമയുടെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങളും ഒട്ടും കുറവായിരുന്നില്ല. കണ്ണാടിയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൾ തന്നെപ്പറ്റി മഹേഷ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഓർത്തൊന്ന് സ്വയം ചിരിച്ചു. ‘തെറിച്ച പെണ്ണ്’… അതെ, താനിപ്പോൾ ഒരു തെറിച്ച പെണ്ണ് തന്നെയാണ്!

പഴയ അനുപമയെ അവൾ ഓർത്തു. തുളസിക്കതിർ ചൂടിയ മുട്ടോളം മുടിയും, നെറ്റിയിൽ സദാ ചന്ദനക്കുറിയും, അല്പം പഴകിയ ചുരിദാറുമൊക്കെയിട്ട് ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ഉറക്കെ തുമ്മിയാൽ പോലും പേടിച്ചു കരയുന്ന തനി നാട്ടിൻപുറത്തുകാരി. പക്ഷേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് അരവിന്ദ് ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെയെല്ലാം രൂപവും ഭാവവും മാറാൻ അവൾ തയ്യാറായി. പാർട്ടികളിൽ അവളെ കൊണ്ടുപോയി മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ട് അസൂയപ്പെടുത്താൻ അരവിന്ദ് മോഹിച്ചു. അയാളുടെ ആ ആഗ്രഹത്തിന് വേണ്ടി അവൾ തന്റെ ശരീരത്തെ ഒരു വെണ്ണക്കൽശില്പം പോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. കർക്കശമായ ഡയറ്റിങ്ങിലൂടെയും വ്യായാമത്തിലൂടെയും ശാരീരിക സൗന്ദര്യം അവൾ നിലനിർത്തി. ഏതൊരാണും കൊതിക്കുന്ന പ്രസരിപ്പും ഉന്മേഷവും തുടുപ്പും തന്റെ ശരീരത്തിൽ അവൾ ആവോളം ആവാഹിച്ചു. എന്നിട്ടും എവിടെയാണ് പിഴച്ചത്?

പിഴച്ചത് തനിക്കല്ല, അത് അരവിന്ദിനാണ്. എല്ലാം തികഞ്ഞ ഭാര്യയുണ്ടായിട്ടും കണ്ടവളുമാരുടെ പിന്നാലെ പോയത് അവനാണ്. അവൻ ആരുടെ കൂടെ വേണമെങ്കിലും കെട്ടിമറിയട്ടെ. വീട്ടിലെ പെണ്ണ് പതിവ്രതയായി ഇരുന്നോളുമെന്ന അഹങ്കാരത്തിൽ അവൻ മദിച്ചു നടക്കട്ടെ. പക്ഷേ, എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കൽ താൻ പ്രസവിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഓമനിക്കാൻ അവന് തന്റെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ വരേണ്ടി വരും. അന്ന് സ്വന്തം ചോരയാണെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ അവൻ ആ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും. പക്ഷേ, ആ കുഞ്ഞിൽ അവന്റെ ഒരംശം പോലും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് അവൻ മാത്രം അറിയില്ല! ഒരു അച്ഛനാണെന്ന അഭിമാനത്തിൽ വല്ലവന്റെയും കൊച്ചിനെ അവൻ പോറ്റിവളർത്തുന്നത് കണ്ട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തനിക്ക് പുച്ഛത്തോടെ ചിരിക്കണം.

മുപ്പത്തിരണ്ടാം വയസ്സിൽ അവളിൽ മുളച്ച ആ വാശി... അതിനും