Chapter Title : നീലച്ചിറകുള്ള മോഹങ്ങൾ 2 [ഒലിവർ]

അവശിഷ്ടങ്ങൾ തള്ളവിരൽകൊണ്ട് മനോഹരമായി തുടച്ചുമാറ്റി. എന്നിട്ട് അതിനെ നൊട്ടിനുണഞ്ഞു.

​“ഉംം.. നല്ല ടേസ്റ്റ്… കുറേക്കാലമായി ഇത്രയും ഫ്രഷ് കുണ്ണപ്പാല് കുടിച്ചിട്ട്...” ചായം തേച്ച ചുണ്ടുകൾ വിടർത്തി അവർ ചിരിച്ചു. “ചെറുപ്പക്കാരനായത് കൊണ്ടാ...” ആ യക്ഷിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ വിജയഭാവം തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

******

ആശുപത്രി വരാന്തയിലെ ആ മരുന്നിന്റെ മണം അടിച്ചപ്പോഴേ ദീപയ്ക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നി. റോഡിലെ ആ പൊടിയും ബഹളവും കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രിയുടെ ആ തണുപ്പിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത മരവിപ്പ്. സരസ്വതിയമ്മയുടെ കരച്ചിൽ ആ വരാന്തയാകെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെയുള്ള നഴ്സുമാരും രോഗികളുടെ കൂടെ വന്നവരുമൊക്കെ ഇവരെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കുന്നുണ്ട്. അനീഷിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചായിരുന്നു അമ്മയുടെ നിലവിളി. അവരുടെ നിലവിട്ടുള്ള കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിൽ അനീഷിന്റെ മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ വിളറിപ്പോയിരുന്നു.

​അവരുടെ തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ ദീപയുമുണ്ടായിരുന്നു. പുറമേക്ക് നല്ല വിഷമം അഭിനയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, സത്യം പറഞ്ഞാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായിരുന്നു. " ഇന്ന് അയാൾ കുറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് വീട്ടിലേക്ക് വരില്ല..." ആ ഒരു ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിന് അത്രയും സമാധാനം കൊടുത്തു.

​ഐ.സി.യുവിന്റെ അവിടെയാണ് മഹേഷിനെ കിടത്തിയിരുന്നത്. കഴുത്തിലൊക്കെ ബെൽറ്റ് ഇട്ട് അനങ്ങാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഒരു സ്ട്രെച്ചറിൽ കിടക്കുകയാണ് അയാൾ. മുഖമാകെ ഇടിച്ച് വീർത്ത് നീരും മുറിവുകളുമായി ഒരു കോലം. മൂക്കിൽ കൂടെ ട്യൂബും കാലിൽ പ്ലാസ്റ്ററും ഒക്കെയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ... അതിൽ വല്ലാത്തൊരു പേടിയും വെപ്രാളവും ദീപയ്ക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

​"എന്റെ മോനേ...!" സരസ്വതിയമ്മ അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവർ അലമുറയിട്ടു. "എന്റെ കൊച്ചിനെ ആരാടാ ഈ പരുവത്തിലാക്കിയത്? നിനക്കിത് എങ്ങനെ പറ്റി മോനേ?" എന്ന് ചോദിച്ച് അവർ തകർന്ന് കരയുകയാണ്.

അമ്മ കെട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ മഹേഷ് വേദന കൊണ്ട് മുഖം ചുളിച്ചെങ്കിലും അവരെ തള്ളിമാറ്റാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു അവൻ. അയാളുടെ നോട്ടം പതുക്കെ അമ്മയുടെ തോളിലൂടെ വാതിൽക്കൽ മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന ദീപയുടെ നേർക്ക് പോയി. തന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ദീപയെ കണ്ടതും ആ നീര് കൊണ്ട് വീർത്ത മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നാണക്കേടും വാശിയുമൊക്കെ മിന്നിമറഞ്ഞു. അയാൾ വേദനയോടെ പതുക്കെ തല