Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 11 [കാവൽക്കാരൻ]

എന്നേക്കാൾ ഉയരത്തിൽ അത് പത്തി വിടർത്തുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

​ആ ചുവന്ന കണ്ണുകളിലെ കൃഷ്ണമണിക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെയല്ല...

നെടുകെ പിളർന്ന, കറുത്ത പാടുകൾ...

​അതൊരു പാമ്പിന്റെ കണ്ണുകൾ ആയിരുന്നു!

​പക്ഷേ ഇത്രയും വലിപ്പമുള്ള ഒരു പാമ്പ്... അതും ഈ വെള്ളത്തിനടിയിൽ...

​അതിന്റെ നിശ്വാസം വെള്ളത്തിൽ കുമിളകളായി എന്റെ മുഖത്ത് വന്ന് തറയ്ക്കുന്നുണ്ട്.

​ആ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ രക്തം മരവിച്ചു പോയി.

​ഇരയെ കിട്ടിയ സന്തോഷമാണോ അതോ

ഉറക്കം കെടുത്തിയ ദേഷ്യമാണോ ആ കണ്ണുകളിൽ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.​

ഓടണോ അതോ അനങ്ങാതെ നിൽക്കണോ എന്നറിയാതെ ഞാൻ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി മരവിച്ചു നിന്നുപോയി...

"സോറി ബ്രോ... അറിയാതെ തട്ടിയതാ... ഉറക്കം കളഞ്ഞതിൽ ക്ഷമിക്കണം... ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം... ഗുഡ് നൈറ്റ്‌..."

​ഒരുമാതിരി കോമഡി പടത്തിൽ നായകൻ വില്ലന്റെ മുന്നിൽ പെട്ടുപോകുമ്പോൾ പറയുന്ന ഡയലോഗ് പോലെ ഞാനത് തട്ടിവിട്ടു ​പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ മെല്ലെ സ്കൂട്ട് ആവാൻ നോക്കി...

സഭാഷ്..... 😐

കാലുകൾ അനങ്ങുന്നില്ല...

​ഫെവികോൾ ഇട്ട് ഒട്ടിച്ചു വെച്ചത് പോലെ കാലുകൾ രണ്ടും തറയിൽ ഉറച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. എത്ര ബലം പിടിച്ചിട്ടും ഒരടി മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.

​എന്റെ കിളി പോയി.

​ഞാൻ മെല്ലെ തല ചെരിച്ചു ആ പാമ്പിനെ നോക്കി.

സ്വപ്നമാണെന്നറിയാമെങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിലൊരു പേടി...ഇനി അഥവാ ഇതൊരു സ്വപ്നമല്ലെങ്കിലോ.... 😳

"പേടിപ്പിക്കല്ലേ മൈരേ.... "

ഞാൻ എന്നോട് തന്നേ പറഞ്ഞു...

​ആ മൈര് പാമ്പ് അനങ്ങുന്നില്ല. ആ ചുവന്ന കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് എന്നെത്തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുകയാണ്....

ഇതിനെന്താ വയ്യേ... 😐

വല്ല മനുഷ്യനോ മറ്റോ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആ രണ്ട് കണ്ണും അങ്ങ് കുത്തിപൊട്ടിക്കായിരുന്നു..

​അത് വിചാരിച്ചതേ ഓർമ്മയുള്ളു

​തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം...

​എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും സാവകാശം കിട്ടിയില്ല...

​ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ നിന്നും കട്ടിയുള്ള ഒരു വടം പോലെ അതിന്റെ വാല് പാഞ്ഞു വന്നു.

കണ്ണിമവെക്കുന്ന വേഗത്തിൽ അത് എന്റെ ശരീരത്തിൽ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി.

​ഒരു പെരുമ്പാമ്പ് ഇരയെ പിടിക്കുന്നത് പോലെ, അത് എന്നെ വലിഞ്ഞു മുറുക്കി.

​എല്ലുകൾ നുറുങ്ങുന്ന വേദന...