Chapter Title : നിധിയുടെ കാവൽക്കാരൻ 25 [കാവൽക്കാരൻ]

തീരും ആ ഏകാന്തത... ആർക്കും നിന്നെ ഓർമ്മയില്ലാത്ത, എന്നാൽ നിനക്കെല്ലാം ഓർമ്മയുള്ള ആ ഭയാനകമായ ഏകാന്തത!"

മാനസ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ എന്റെ കാലുകൾക്ക് ബലം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ശരിയാണ്, അതൊരു വലിയ ശാപം തന്നെയാണ്. എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ പോലും ഓർമ്മയില്ലാത്ത എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മുന്നിൽ, അവരുടെ ഓരോ ചലനവും ഓർമ്മയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിക്കണം! ഞാൻ വെറുമൊരു അന്യനായി അവരുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് എങ്ങനെയെനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയും? പെയ്യുന്ന കൊടുംമഴയുടെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ, വരാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ ശൂന്യത എന്റെ കാതുകളിൽ അലറിയടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്, എന്റെ വലംകൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആമിയുടെ കൈകളിൽ നിന്നും ചൂടുള്ള കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ എന്റെ വിരലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീഴുന്നത്. അവളും വരാൻ പോകുന്ന ആ വലിയ വേദനയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

എന്റെ വിരലുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണ ആമിയുടെ ആ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾക്ക് തിളക്കുന്ന ചോരയുടെ ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീർ എന്റെ ചർമ്മം തുളച്ച് ഹൃദയത്തിലേക്കാണ് വീണുടഞ്ഞത്. എന്നെ ഓർമ്മയില്ലാത്ത അവളെയോർത്ത് ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഓർക്കുമ്പോൾ... ആ ചിന്തകൾ എന്റെ സമനില തെറ്റിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്റെ മുഖത്തെ ആ വലിയ ആന്തരിക സംഘർഷം കണ്ട്, മാനസ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ഉപദേശകയുടെ ഭാവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാം തുറന്നുപറയുന്ന ഒരു മാർഗ്ഗദർശിയുടെ ശാന്തതയായിരുന്നു.

"ഇത്രയും സത്യങ്ങൾ, നിന്റെ നെഞ്ച് പിളർക്കുന്ന ഈ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ എന്തിനാണ് ഈ അവസാന നിമിഷം നിന്നോട് പറയുന്നതെന്ന് നീ ഇപ്പോൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകും..."

മാനസയുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.

"ഒരു