Chapter Title : നിലാവിൽ വിരിഞ്ഞ പാരിജാതം [Smitha]

വെപ്രാളപ്പെട്ട് ചുറ്റും നോക്കികൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

"ഇതെന്നാ അച്ചായാ പറയുന്നേ? ആൾക്കാര് കേക്കൂന്നെ!"

"പോടീ ഒന്ന്!"

അയാൾ ചിരിയുടെ പ്രകാശം കൂട്ടി.

"അതിന് ഞാൻ മൈക്ക് വെച്ചാണോ പറയുന്നേ?"

ജോസഫ് ജെന്നിഫറെട് ചേർന്നു നിന്നു.

"ഞാൻ പറയുന്നത് എന്റെ പുന്നാരിയോടല്ലേ? അവളല്ലാതെ ഒറ്റക്കുഞ്ഞിനും കേക്കത്തില്ല.."

അയാളുടെ ലാളന കലർന്ന വിളിയിൽ ജെന്നിഫറിന്റെ മനസ്സ് കുളിർന്നു.

"നിന്നെ തിക്കിലും തിരക്കിലും കേറ്റി വിടാൻ ഇഷ്ടമുണ്ടായിട്ടല്ല. പക്ഷെ എനിക്കിന്ന് ലീവെടുക്കേണ്ടി വരും..."

"അച്ചായൻ ലീവൊന്നും എടുക്കണ്ട,"

ജെന്നിഫർ പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേക്കും ഗന്ധർവ്വൻ വന്നു.

"എന്റെ ജെന്നി!"

ബസ്സിലേക്ക് നോക്കിയ ജോസഫ് അന്തം വിട്ടു.

"ഇതെന്നാ കേരളക്കര ഫുള്ളുണ്ടല്ലോ ബസ്സിൽ! ഇതേലെങ്ങനാടീ പോകുന്നെ!"

"അതൊക്കെ ഞാൻ പൊക്കോളാം,"

ബസ്സിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ജെന്നിഫർ അയാളെ നോക്കി.

ഒരു വിധത്തിൽ ജെന്നിഫർ അകത്ത് കയറിപ്പറ്റി. തിക്കി ഞെരിക്കുന്നത്ര തിരക്കായിരുന്നു. സൈഡിലേക്ക്, ഗ്ലാസ്സിന്റെ അടുത്തേക്ക് നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവിടെ നിന്നിരുന്നവർ അതിർത്തി സംരക്ഷണ സേന ശത്രുരാജ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള നുഴഞ്ഞു കയറ്റക്കാരെ കണ്ടതുപോലെ അവളെ നോട്ടം കൊണ്ടും ദേഹം കൊണ്ടും പ്രതിരോധിച്ചു.

അൽപ്പം സമയം തിരക്കിൽ ശ്വാസം വിടാനാകാതെ ആടിയുലഞ്ഞു നീങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാണ് അത് സംഭവിക്കുന്നത്.

തന്റെ ചന്തിവിടവിൽ അമരാൻ തുടങ്ങുന്ന ദൃഢമായ സാന്നിധ്യം!

അവൾക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി.

ആണുങ്ങളുടെ കാര്യം!

മരിക്കാൻ പോവുകയാണെങ്കിലും ഒരു ചാൻസ് കിട്ടിയാൽ അവിടേക്ക് നുഴഞ്ഞു കുത്താൻ നോക്കും!

അല്ലെങ്കിൽ തീപോലെയുള്ള ഈ തിരക്കിലും വിയർപ്പിലും എങ്ങനെയാണ് അവർക്ക് ഇതൊക്കെ ആസ്വദിക്കാൻ തോന്നുന്നത്!

ജെന്നിഫർ മുമ്പോട്ട് അൽപ്പം നീങ്ങി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷെ അത് അസാധ്യമായിരുന്നു.

പിമ്പിൽ നിൽക്കുന്നയാളിന്റെ പീരങ്കി