Chapter Title : നിമ്മി എന്ന ഞാന്‍ ഇവിടെ വരെയെത്തി 7 [Nimmy]

അഖില പറഞ്ഞു കൂടാതെ എവിടെ പോകാന്‍ അവളും സ്‌നേഹയും അതുപോലെ അവരുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുണ്ടല്ലോ നമ്മുടെ കൂടെ നടക്കത്ത ആ ലക്ഷ്മിയും ആര്യയും അവരെയും നമുക്ക് ഇവള്‍ വഴി വരുത്തണം. അവര്‍ വല്ലാത്ത ജാഡയാ.

ഇതുകേട്ടപ്പോള്‍ വാസുവും ദാസനും തമ്മില്‍ പരസ്പരം നോക്കി. വാസു പറഞ്ഞു അങ്ങനെയുണ്ടോ എങ്ങനെ കാണാന്‍ നല്ലതാണോ അതോ മെനകെട്ടതാണോ. അഖില പറഞ്ഞു. കാണാന്‍ കുഴപ്പമില്ല. കട്ടിലിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു ഇവളെ പോലെ വെളുത്തിട്ടല്ല ആര്യ (എന്നെനോക്കി) ഒരു ഇരുനിറം പിന്നെ മുന്നും പിന്നും കുറച്ചേയുള്ളു.

വാസു പറഞ്ഞു അതിന് ഇനി പലരും പിടിച്ച് ഉടനെ ഇവള്‍ക്കും മുന്നും പിന്നും എല്ലാം വരും ഇല്ലേല്‍ അവര് വരുത്തും. കൂടുതലായി വരുവാന്‍ പലകൈകള്‍ അവരുടെ ശരീരത്തില്‍ വേണ്ടടത്ത് പിടിക്കണം പലരുടേയും അഭിഷേകം കുടിക്കണം അപ്പോള്‍ കൂടുതലായി വന്നോളും. അങ്ങനെയല്ലെ ഇപ്പോ നിങ്ങള്‍ക്ക് വന്നത് ആദ്യം എന്റെ കൈയ്യില്‍ വന്നപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ എങ്ങനെയായിരുന്നു. ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടോ അത്.

വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു അതില്‍ ലക്ഷ്മി ഒരു മുതലാ.

ദാസന്‍ പറഞ്ഞു നീ നോക്കിക്കോ നിമ്മി ഉടനെ പലകൈകള്‍ ചെന്ന് പലരുടേയും അഭിഷേകം വയറ്റിലും പൂറ്റിലും കൂതിയിലുമൊക്കെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ അവള്‍ നിങ്ങളെക്കാളും ഉള്ളവളാകും നീ നോക്കിക്കോ.

ഇവര്‍ തമ്മിലുള്ള സംസാരം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ കണ്ണ് തുറക്കുന്നത് എന്റെ കൂതിയിലും പൂറിലും ഭയങ്കരനീറ്റലും വേദനയും ഒരു തരത്തില്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് എണീറ്റും എല്ലാവരും എന്നെനോക്കി ചിരിച്ചു.

ദാസന്‍ ചോദിച്ചു എങ്ങനെ ഇന്നലെത്തെകാര്യങ്ങള്‍ സൂപ്പറല്ലെ....

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എനിക്ക് തീരെ വയ്യ, സ്‌നേഹയെന്തിയേ എന്ന് ചോദിച്ച് കട്ടിലില്‍ കിടന്ന പുതപ്പ് എടുത്ത് പുതച്ചുകൊണ്ട് എണീറ്റു പെട്ടെന്ന് നില്‍ക്കാന്‍ നേരം വേച്ചുപോയി ദാസന്‍ വീഴാതെ പിടിച്ചു അവളെ

വാസു പുതപ്പിച്ചതു കണ്ടിട്ട് പറഞ്ഞു നീ തുണി ഉടുക്കേണ്ട നിന്നെ എന്നാ ഞങ്ങള്‍ കാണാത്തതാണോ. ഞങ്ങള്‍ കാണാത്ത വല്ല ഭാഗവുമുണ്ടോ നിന്റെ ശരീരത്തില്‍ അതുകേട്ട് അഖിലയും വിദ്യയും ചിരിച്ചു.

അഖില എനിക്ക് എന്റെ ഇന്നലെയിട്ട ഉടുപ്പ് എടുത്തു തന്നു. വിദ്യപോയി ചായുമായി വന്നു അഖില പറഞ്ഞു നീ ഇതു കുടിച്ചിട്ട് ബാത്തുറൂമില്‍ പോയി ഒന്ന് ഫ്രഷ്