Chapter Title : നിശഗന്ധികളുടെ യാമം [Smitha]

തോന്നി.

“മമ്മി അവടേം തൊടാതെ ഇവടേം തൊടാതെ പറഞ്ഞാ എനിക്കെങ്ങനെ മനസ്സിലാകാനാ?”

“ഓ! ഈ പൊട്ടന്‍ കൊണാപ്പന്‍!”

ലിസി പറഞ്ഞു.

“എടാ എന്‍റെ മുള്ളുന്ന ഭാഗത്തിന് ശകലം വീതി കൂടുതല്‍ ആണ് എന്ന്! അതുകൊണ്ട് പാഡിന്റെ വിങ്ങ്സിനും വീതി വേണമെന്ന്! ഇപ്പം തിരിഞ്ഞോ! എന്‍റെ ഈശോയെ! എന്നതൊക്കെയാ ഇവന് അറിയേണ്ടേ?”

ജെയിംസ് ആസ്വദിച്ച് ചിരിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ലിസി കേട്ടു.

“എന്നെ ചമ്മിച്ചിട്ട്‌ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലേ!”

ലിസി പറഞ്ഞു.

“മമ്മിയെ ചമ്മിച്ചെന്നോ? ഞാനോ? മമ്മി ചമ്മുന്നത് എന്തിനാ?”

“സ്വന്തം മോനോട് മുള്ളുന്ന സാധനത്തിന്‍റെ കാര്യം പറയുന്നത് പിന്നെ എന്താ? ചമ്മല്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യമല്ലേ? നെനക്ക് അല്ലാരിക്കും. എനിക്ക് അതേ!”

“മമ്മീ, ഞാന്‍ പിന്നെ വിളിക്കാമേ!”

അത് പറഞ്ഞതും ഫോണ്‍ കട്ടായി. ലിസി ദീര്‍ഘമായി ശ്വസിച്ചു. രണ്ടു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ലിസിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വാട്ട്സാപ്പ് മെസേജ് വന്നു. നോക്കിയപ്പോള്‍ ജെയിംസിന്റെ മെസേജ് ആണ്. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ ഫോട്ടോ അയച്ചിരിക്കുന്നു. അതീവസൌന്ദര്യമുള്ള ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍. “ഇതാരാടാ?”

അവള്‍ മെസേജ് ചെയ്തു. അവന്‍ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നത് അവള്‍ കണ്ടു. ഇപ്പോള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത സമയമായിരിക്കാം.

“എഹ്? മമ്മിയ്ക്ക് ഇതാരാന്ന് ശരിക്കും മനസിലായില്ലേ? ഒന്ന് പോ മമ്മി വെളച്ചില്‍ എടുക്കാതെ!

ലിസി ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി നോക്കി. പെട്ടെന്ന് അവള്‍ക്ക് ആളെ മനസിലായി. “വിമല്‍...”

അവള്‍ മന്ത്രിച്ചു.

“ഡോക്റ്റര്‍ വിമല്‍ പ്രഭാകര്‍, ക്ലിനിക്കല്‍ സൈക്യാട്രിസ്റ്റ്. മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ മനശാസ്ത്രവിഭാഗം പ്രോഫസ്സര്‍!

ജെയിംസിന്റെ മെസേജ് വന്നു.

“ഇപ്പം മനസ്സിലായോ?

“എന്തിനാ നീ ഇപ്പം ഡോക്റ്ററുടെ ഫോട്ടോ അയച്ചേ?”

“മമ്മിയെ ഒന്ന് കണ്‍സല്‍ട്ട് ചെയ്യണം വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ എന്ന് ഡോക്റ്റര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു...ഏതായാലും ഡോക്റ്റര്‍ അങ്ങോട്ടല്ലേ വരുന്നേ? ഞാന്‍ ഡോക്ടറുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തുവിട്ടേക്കാം പാഡ് ഇത്തവണ ഡോക്ടറാകട്ടെ പാഡ് വാഹകന്‍!”

“എന്നുവെച്ചാല്‍? എന്നുവെച്ചാല്‍ ഡോക്ടര്‍ വിമല്‍ എനിക്ക് പാഡും കൊണ്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരുമെന്നോ? ചെറുക്കാ വിട്ടുപോക്കോണം നീ! ഡോക്റ്ററുടെ കയ്യില്‍ എനിക്ക് പാഡും കൊടുത്ത് വിടുവാന്നോ!”

“അതെന്താ ഡോക്ടര്‍ വിസ്പ്പര്‍ വാഹകന്‍ ആയാല്‍ കുഴപ്പം? ഡോക്ടറല്ലേ? കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്ന കിളുന്ത് പിള്ളേരൊന്നുമല്ലല്ലോ ഇത്രേം ചമ്മാനും ഒച്ചയിടാനും!”

ലിസിയ്ക്ക് എന്താണ് അവനോട്