Chapter Title : നിശയുടെ ചിറകില്‍ തനിയെ [Smitha]

നിന്‍റെ ഭാര്യയല്ലേ ഞാന്‍? മുമ്പൊക്കെ നിനക്ക് എന്നെ എത്ര കിട്ടീട്ടും മതിയാവില്ലാരുന്നു, ഇപ്പം എനിക്ക് ആവശ്യം വന്നപ്പം...”

ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു.

“എടീ പെണ്ണെ, എനിക്ക് ഇപ്പം...ശ്യെ! ഞാന്‍ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കും നിന്നെ!”

“എന്നേത്തിനാ നീ എന്‍റെ മൊഖം പിടിച്ച് നിന്‍റെ മറ്റേത്തിലേക്ക് വെച്ച് അടിച്ചോണ്ടിരുന്നെ?”

കലിയടങ്ങാതെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“എന്നാ വിചാരിച്ചേ നീ? ഞാനൊരു വെടിയാന്നോ?”

“എടീ ഞാങ്കരുതിയെ നെനക്ക് അത് ഫയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്ന്!”

“അതിലും വലുത് കിട്ടുന്നേന് മുമ്പ് അതൊക്കെ ചെയ്യുന്നതല്ലേ? അല്ലാതെ അതാണോ മെയിന്‍?”

ഞാനവനെ ദഹിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ നോക്കി.

“എനിക്ക് ഇന്നെങ്കിലും ഒന്ന് കളയണം എന്ന് കൊതിച്ച് ഇരിക്കുവല്ലാരുന്നോ ഞാന്‍? എന്നിട്ട് നീ...!”

“എന്നേലും ചെയ്യ്‌...”

സാമിന്‍റെ സ്വരത്തില്‍ ദേഷ്യം കടന്നുവന്നു. എന്നിട്ടവന്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.

“ഇപ്പം അങ്ങനെയായോ?”

ഞാനും ശബ്ദമുയര്‍ത്തി.

“നെനക്ക് വേണ്ടത് കിട്ടീല്ലോ! എന്‍റെ വായിലേക്ക് അടിച്ച് ഒഴിച്ചിട്ട്!”

“നീ വല്ല വഴുതിനങ്ങയോ, ക്യാരറ്റോ എടുത്ത് ഇടാന്‍ നോക്ക്. അല്ലേല്‍ കയ്യിട്ട് കള!”

സത്യത്തില്‍ അത് കേട്ടു ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഇത്രയ്ക്കും അവഗണയൊ? ഞാനറിയുന്ന സാം തന്നെയാണോ ഇത്? അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ എത്രമാത്രം എന്നെ മുറിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് എന്ന് അവന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ? എനിക്ക് അത് ചോദിക്കണം എന്ന് തോന്നി. പിന്നെ കരുതി, ചോദിച്ചത് കൊണ്ട് എന്ത് ഫലം? എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവനില്‍ നിന്ന് എത്രമാത്രം ദൂരെപ്പോകാമോ, അത്രയും അകന്ന്...

ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അടുത്ത് കിടക്കുമ്പോഴും, പണം കൊടുത്ത് വിളിച്ചുകൊണ്ട് വന്ന ഒരു വേശ്യയെപ്പോലെ എനിക്ക് സ്വയം തോന്നി. ചുവരില്‍ തൂങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ കല്യാണഫോട്ടോയിലേക്ക് ഞാന്‍ നോക്കി. മുറിയിലെ പ്രകാശം മുഴുവനും അതില്‍ പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നുവെങ്കിലും ആ ഫോട്ടോ നിറയെ ഇരുട്ടാണ് എന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു. ***************************

കിളയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ പത്രത്തില്‍ നിന്നും കണ്ണുകള്‍ പിന്‍വലിച്ച് പറമ്പിലേക്ക് നോക്കിയത്. കസേരയിലേക്ക് ഒന്ന് ചാരിക്കിടന്ന് ഞാന്‍ പതിയെ ജനല്‍പ്പാളി അകത്തി നോക്കി. പറമ്പിന്‍റെ അങ്ങേ കോണില്‍ ചാമ്പ മരങ്ങളും റമ്പൂട്ടാനും വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് രഞ്ജിത്ത്!

സ്ലീവ് ഇല്ലാത്ത ഒരു വെളുത്ത ടീ ഷര്‍ട്ട്, തുടകളുടെ പാതി മറയുന്ന