Chapter Title : നിശയുടെ ചിറകില്‍ തനിയെ [Smitha]

അര്‍ഹിക്കുന്നെ...നല്ല സുന്ദരന്‍മാരെയാ! താന്‍ പോയി അത് കണ്ട് അടിച്ചു കള! അല്ല പിന്നെ!”

“ഇറങ്ങെടാ വെളീല്‍!”

സാം അലറി.

ചുറ്റുവട്ടത്ത് ഉള്ളവരെല്ലാം ആ ശബ്ദം കേട്ടുകാണുമെന്ന് ഉറപ്പ്. അത്ര വലിയ അട്ടഹാസമായിരുന്നു, അത്.

“ഇനി മേലാല്‍ നീയെങ്ങാനും എന്‍റെ പറമ്പില്‍ കേറിയാ, എന്‍റെ ഭാര്യേടെ അടുത്തെങ്ങാനും മണപ്പിച്ചോണ്ട് വന്നാ, പുന്നാര മോനെ, പോലീസിന്‍റെ കയ്ടെ ചൂടറിയും നീ!”

രഞ്ജിത്ത് അത് കേട്ട് ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ഞാന്‍ അവന്‍റെ നേരെ ‘അരുത്’ എന്ന് കണ്ണുകള്‍കൊണ്ട് യാചിച്ചു.

“ശരി”

രഞ്ജിത്ത് പരിഹാസ്യമായി സാമിനെ നോക്കി.

“ഇവിടെ കുടികിടപ്പിന് വന്നതല്ല ഞാന്‍! പക്ഷെ പോകുന്നത് തന്നെ പേടിച്ചിട്ട്‌ ഒന്നുമല്ല. ഈ മാഡത്തേ ഓര്‍ത്ത്..അത് കൊണ്ടുമാത്രം...അല്ലാരുന്നേല്‍!”

“ഹോ!”

ദീര്‍ഘനിശ്വാസമുതിര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഞാന്‍ രഞ്ജിത്തിന്‍റെ നേരെ നന്ദിയോടെ നോക്കി.

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞാ കേക്കുന്ന ഒരാളെയെങ്കിലും കണ്ടല്ലോ ഞാന്‍...”

സാം ഗാരേജിന്‍റെ നേരെ നടന്നു ബിം എം ഡബ്ലിയു സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത്, വിന്‍ഡോയിലൂടെ എന്നെ ഭീഷണമായി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടിച്ചുപോയി.

കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങിയ കണ്ണീരോടെ ഞാന്‍ നിന്നിടത്ത്‌ നിന്നും അനങ്ങിയില്ല. രഞ്ജിത്ത് എന്നെ അനുകമ്പയോടെ നോക്കി. പിന്നെ നിലത്ത് വെച്ച മണ്‍വെട്ടിയുടെ നേര്‍ക്ക് നീങ്ങി.

“നിക്ക്...”

ഞാനവന്‍റ്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു നിര്‍ത്തി.

അവനെന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

“ഐം സോറി...ഐ...എനിക്ക്...”

ഞാന്‍ വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ വിക്കി.

“എന്താ മാഡം ഇത്...?”

എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അവന്‍ ചോദിച്ചു.

അവന്‍ എന്‍റെ തോളില്‍ പിടിച്ചു.

“ഐം സോറി...”

അവന്‍ തുടര്‍ന്നു.

“സോറി എന്തിനാണ് എന്ന് വെച്ചാല്‍...ആ പോയ പട്ടിക്കാട്ടത്തെ ഇതുപോലെ സഹിക്കുന്നതില്‍...”

ഞാനവനെ തറച്ചുനോക്കി. എന്‍റ” പകുതി പ്രായം പോലുമില്ല, രഞ്ജിത്തിന്. പക്ഷെ അവന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പ് തരുന്നു. സാമിനെപ്പോലെ ഒരു വിചിത്ര ജീവിയെ സഹിച്ചു ജീവിക്കേണ്ടയാളല്ല ഞാന്‍. എന്നാലും ഭാര്യ എന്ന പദം! അത് അത്ര വിലയില്ലാത്ത പദമല്ല. സഹനം അതിന്‍റെ ഭാഗമാണ്!

“സാം അങ്ങനെയോന്നുമായിരുന്നില്ല, രഞ്ജിത്ത്...എന്താന്നു അറിയില്ല ..ഈയിടെയായി...”

“അതാ പന്നന്‍റെ മുഖത്ത് കൃത്യമായി എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്...”

രഞ്ജിത്ത് ദേഷ്യം വിടാതെ പറഞ്ഞു.

“കൃത്യം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പുവരെ അയാള്‍ സമാധാനത്തിന് നോബല്‍ സമ്മാനം